Manila Trip: From Tondo - Pangasizzzzz...

Isa sa namimiss ko sa Manila ay yung gumala. Ikutin ang kamaynilaan kahit saan ka dalhin ng iyong mga paa. Sa pagkakataong ito, samahan niyo ako bumiyahe mula Tondo (hanggang Pangasinan kaso nakatulog na ako at hindi na nakapagpicture picture pa) Zzzzzz.....

Bilang simula, pinuntahan ko si nanay sa tindahan sa Pritil. Nagpaalam.

Tutal babalikan ko na rin lang yung dati eh di humingi ulit ako sa nanay ko ng pamasahe para kumpleto ang pagbabalik-tanaw. Ayos! Siguro kung nandun si Daddy, sasabihin na naman niya "abunado pa ako sa yo 'nak eh".

(update: hindi pala ako humingi kay nanay dito... nagpapalit lang... hehehehe.. ang tibay ko naman...)

Pumanik ako sa bagong over-pass. Ngayon lang ako nakapanik dito kasi wala naman ito dati. Pero mas marami pa rin ang nakikipagpatintero sa kalsada kaysa pumanik at gumamit ng overpass.

Dito makikita mo ang busy street of Juan Luna!

Patungong Divisoria.


Eto naman papuntang Gagalangin at Caloocan.

Sa tapat ng Pritil Market ay ang Paaralang Rizal. Natatandaan ko sa gilid niya ay mga nagtitinda ng mga kawayan. Pagpanahon ng October-November, nagtitinda rin sila ng mga saranggola at mga guryon.


Pagbaba ko ng overpass, nandun yung pila ng jeep biyaheng Tayuman-Pritil.

At sa kanto ng Rizal Avenue at Tayuman ako sumakay ng LRT - sa Tayuman station.


Ganito pala itsura ng ticket sa LRT. Ang galing! Nakalagay pa talaga picture nung driver.

At sa likod ng ticket...
Pwesto ako sa kaliwa ng istasyon... dun sa dulo ang dati kong paboritong pwesto.

Eto dumarating na ang tren... bago na rin ata... di ko alam. Mabuti naman walang tumalon at nagpasagasa...

Punuan... nakatayo... siksikan...

Sa Doroteo Jose ako bumaba para lumipat sa MRT. Merong connecting walkway from Doroteo Jose to Recto Station.

Sa likod ng Odeon Cinema at sa pila ng bus papuntang Novaliches (di ko sure kung dito pa rin)...

Busy ang walkway.

Malalaman mo na kung nasa area ka na ng Recto pagnatatanaw mo na yung Isetann at merong mga taong ganito tumingin...

wag ka na lang makipagtitigan...

Pagdating ko ng istasyon, nagkukumpulan yung mga tao sa billboard ni Aga! Ah... dun pala kukuha ng tiket...

paano ba ito gamitin???

Buti na lang merong tumulong sa akin...

Nung nakuha ko na yung tiket... nagulat ako... kasi yun uli yung magiging driver ng tren!!!!

Ayos ang MRT...

Pagdungaw mo sa labas, makikita itong mall na ito na kung saan galaan nung high school... na kung saan din bawal humawak at tumambay sa mga railings.

Nandito pa kaya yung tindahan ng mga t-shirt na parang dark room yung style tapos kitang kita sa dilim yung mga print ng t-shirts. Pagnakabili ka ng t-shirt, sasabihin mo sa sarili mo "sana laging madilim na lang"...

Sinong maysabi na wala ng libre ngayon? Eto o.... LIBRE!!!

Basa-basa muna habang nag-aabang ng tren.
At dumating na rin pagkaraan ng ilang minuto...

Ayos! maluwag ang tren... pwedeng mag tambling!!!

Kung mas gusto mong tumayo, kumapit kay Mister Donut!!

Legarda station... salamat sa MRT.. di na natra-trapik sa area na ito. 50% ata ng oras ko sa biyahe nung college nauubos sa lugar na ito!!!

San Beda... musta na kaya yung mga naging kaklase ko??? Dami na sigurong abugado... but for sure mas marami kaming na-kick out!!! hahahahaha!!!

Pureza-Santa Mesa area.. kita nyo yung UFO ng PUP?

Maraming nagtatanong kung ano talaga yung hugis UFO sa labas ng library ng PUP. Si daddy lang nakasagot sa akin ng matino... water tank pala yun!

Nag-te-tren din ako nung pumapasok ako ng PUP, pero PNR tren yun. Buti na lang merong estasyong malapit sa iskul. Anong tawag nga pala dun sa mga de-padyak na sasakyang riles??

Naalala ko tuloy yung minsan habang naglalakad kaming magkakaibigan sa ilalim ng tulay sa may gawing riles ng hippodromo, naisipan naming mag-inuman. Mahaba kasi break time nun kaya napabili kami ng red horse. Sa tapat ng tindahan, naupo kami sa kalsada at pinagmamasdan ang pagdaan ng tren habang lumalagok ng malamig na red horse. Ala-una ng tanghali...

Ang Altura... o ang Stop n Shop... papuntang San Juan... papuntang Teresa... papasok ng PUP...

Kung pag-uusapan ang buhay college, mas higit ang naaalala ko tungkol sa mga kaibigan kaysa sa loob ng silid aralan. Higit pa sa simpleng barkada ang turingan namin ng Ded Hungry Society - tropa natin nung college. Sa mga pinagdaanan at mga trouble... panalo talaga sila...

Dito sa centerpoint ang tradisyon namin: bumibili ng makakain sa loob ng grocery at sa fast food babanatan. Mga wala kasing pambili ng pagkain sa mga tindahan sa fastfood. Minsan dun na rin sa foodcourt umiinom... syempre bili rin sa loob ng grocery.

Miss ko tuloy sila...

Eto... bababa na ng tren...

kasi Araneta Station na!!!

Nire-ready ko na ang cellphone ko para sa madaliang pagkuha. Alam ko kasi maraming interesting dito sa Cubao kaya... ready... hawak ng mabuti sa cellphone ... and go!!!

Nandyan yung mamang tapat sa bayan at sa mamamayan ... sa tapat ng bayan at mamamayan kung umihi!

Ang mamang musikero! marami akong natutunang intro ng mga kanta dito...

Nuon, isang tropa ang tumatambay sa tapat ni mamang musikero (ibang mama ito). Nagrerequest ng kung anu anung kanta para makita yung tipa ng gitara... pag naubusan ng barya, tinatapik na lang yung lalagyan ng mama kunwari merong nilagay na barya... ang tibay!!

... dito medyo napahinto ako... paano? bakit?
Di ko alam kung ano ang magiging reaction ko dito... anong magagawa ko???

Pumikit ng saglit... nanalangin... at nagpatuloy maglakad....

ah... nakarating din sa station ng bus...

Bago ako sumakay, bumili muna ako ng C2 para merong maiinom sa biyahe...

Nakakamiss talaga sumakay ng bus...

Anyway, getting ready for the trip. Ok sana - championship match ng Lakers-Boston kaso ang labo ng reception ng TV.

Ganun pa rin yung tiket ng bus. Makalat pa rin tuwing nagbubutas si manong!

Bumili rin ako ng dyaryo!!! Sa wakas nakahawak din ng dyaryo!!! at ang amoy!!!! nakakamiss... sa internet na lang kasi nakakabasa...

Munoz area na ba ito? malaki na rin ang pagbabago...
tapos balintawak ito??? ang cool nung ads... yung mga bata ginagaya si coach roach at pacquiao!!!

NLEX syempre daan ng bus...

Para sa akin mas maaliwalas ang NLEX kaysa SLEX...

Sa ilalim ng tulay...

tulay pa rin...

maaliwalas talaga...

Pagdating ng Dau, huminto ang bus para magbaba at magsakay ng mga bagong pasahero. Baba muna ako para mag-CR.

Pabalik sa bus, narinig ko ang dalawang nagtitinda ng mga kakanin tungkol dun sa mamang kinuhanan sila ng litrato.

"Kinuhanan niya ako!", sabi ng isa.

"talaga?", ang kilig naman ng isa.

Eh di kinumpleto ko na araw nila. Sabi ko kung gusto nila picturan ko na rin sila...

Sige daw... ngayon search niyo na lang ito sa internet... ehehehhe...

From Dau, tuloy ang biyahe via SCLEX...

maganda at maayos ang biyahe... maraming natitipid na oras via SCLEX...

nakakantok na...

Nakabili ako ng chitcharon sa Dau. Sabi kasi nung driver mas okay daw bumili sa Dau at sa Tarlac na lang ako bumili ng balot. Mga bilin ng aking mahal na naghihintay sa Pangasinan.

Eto rate ng SCLEX - Conception as of June 2010...

Pagpasok ng Tarlac, pumanik na yung hinihintay ko... isa pang libre....
masarap.. okay na rin...

Namimigay si manong... free taste... o di ba meron pa ring libre...

Pagkatapos babalikan kayo para alukin ng mga kakanin... as in alok talaga... "pang bwena mano lang boss", sabi nya. Alas-dos na ata nun bwena mano pa rin?

Ni-review ko yung mga pictures sa mobile ko... marami na pala akong nakuhanan...

at bigla na lang ako natigil dun sa mamang nakita ko sa Cubao...

hindi dun sa mamang tapat...

kundi dun sa mamang walang braso, walang paa...

anong magagawa ko...

anong magagawa natin...

napapikit ulit ako... nagdasal....

tapos bigla ko naisip ang pamilya kong naghihintay sa Pangasinan...

... tinulog ko na lang... at paggising nasa Pangasinan na ako....

Nathan's First Jeepney Ride

okay lang 'yan 'nak...

Kervin and Kerning

"Kuya kailan ka huling nanuntok?", ang tanong ni Kerning sa kanyang kuyang nagmamaneho ng minsang nabwisit sila sa nasa unahang jeep na bigla na lang huminto sa kanto at nagsakay ng mga pasahero.

Paglagpas nila sa jeep, sabay minura sila nung mamang driver... at siya pa ang galit.

Salamat konsehal sa pag-aasikaso sa amin!

Nathan @ Kalye Dalaga

Hmmm.... so eto pala ang Kalye Dalaga!!

Fishballs: All Time Favorite

Our tropa feature for the day is no other than Mr. Jimmy Boy.

Kinalakihan na naming magkakapatid ang tindang fishballs ni Jimmy Boy. Mula sa tulak-tulak na kariton hanggang naging de-sidecar na ang kanyang pagtitinda, maraming masasayang alaala ang pinagdaanan na ng kanyang pagtitinda.

Nung bata kami, tuwang tuwa kami sa kanyang kalan tuwing binubomba niya ito. Minsan meron pa siyang ginagawa para medyo puputok ng konti pag pinasisingaw niya yung kalan.

Naging sukatan din ng 'maturity' kung paano ka pagbilhan ng fishball ni Jimmy. Kung ikaw ay medyo bata o isip bata, kukunin ni Jimmy yung barya mo at siya ang tutuhog ng fishballs mo. Pero kung ikaw ay matured na at responsable sa buhay, hahayaan ka na niyang tumuhog ng fishball ng sarili mo.

Naaalala ko pa nung hinayaan na niya akong tumuhog ng sarili kong fishballs sa kanyang kawali. Kakaibang kalayaan ang naramdaman ko nun.

Naging saksi na rin si Jimmy sa mga riot at ordinayong away sa lugar namin. Naaalala ko kung paano niya itabi ang kanyang kariton pag nagsimula na ang gulo. At back to normal business naman pag natigil na at napagod na ang mga nag-aaway.

Marami na akong natikman na fishballs. Sa katunayan, meron din naman kaming tindang fishballs sa tindahan namin ngunit kakaiba yung feeling na tumutuhog mula sa kawali at isa-sawsaw sa sukang maanghang o sa matamis na sarsa. Iba talaga yung sawsawan ni Jimmy Boy.

Si Konsehal Binoy hindi masyado bumibili ng fishball sa Bicol kasi bukod sa wala silang sawsawan na suka, hindi si Jimmy Boy ang nagtitinda. Kaya naman tuwing lumuluwas ng Maynila, panay tanaw sa kanto ng Dalaga at Antipolo para hanapin lang si Jimmy Boy.

Si Kerning galing Amerika sampu ng kanyang pamilya. Amoy pa lang nila kuya - amoy hershey na! Pero nung unang araw na nagdaan ang sidecar ni Jimmy - akala mo hindi umalis ng Tundo ng tatlong taon ang mag-anak.

Nung huli kaming magkakasama nila Ate Greys sa Manila, muntik na naming maubos yung isang plastik na fishball. Kaya naman si Jimmy ang daming binigay na libre.

Si Keric mahilig din sa fishballs. Pero hindi kasing takaw ni Kerning at Konsehal Binoy.

Maraming kababayan natin ang tulad ni Jimmy Boy. Maghapon sa kalsada nagtitinda't naglalako nang sari-saring bagay o pagkain. Nagbibigay sa atin ng saya at aliw sa pamamagitan ng kanilang pagtitinda. Ngunit hindi natin alam kung ano ang kanilang pinagdadaanan sa kanilang buhay.... sa kanilang pamilya... o maging sa kanilang personal na buhay. Kung ano man yun, ang tanging alam ko lang ay napakasipag ng mga taong tulad nila ... nagbibigay kulay ng ating masayang kabataan.

"Jim, sunog na ito! Libre na ito!", ang kantyaw ni Guz.

"Oo ba!", sagot ni Jimmy.

"Eh paki sunog na rin kaya nung iba?", hirit ulit ni Guz.

Services Are Based on the Boxes

Isang magandang paraan para malaman mo kung saan nanggaling ang mga bakasyonista ay sa pamamagitan ng mga kahon na kanilang dala-dala. Sa pamamaraang ito, nalalaman ng mga kababayan natin kung anong klase (at magkano) ang serbisyo kanilang maibibigay.

Eto ang mga halimbawa:

Type 1: KAHON NI KERNING - BALIKBAYAN BOX

Eto yung malalaki at makakapal na kahon na meron pang naka-imprentang "BALIKBAYAN BOX". Kayang maglagay hanggang 70kilos! Kadalasang nanggagaling itong mga kahon na ito sa USofA. Pagbinuksan mo amoy amerika talaga!!! At ang laman ay tsokolate, hollister t-shirts, nike, at kung anu-ano pa! Sealed ito ng grey-heavy duty na packaging tape.

TYPE 2: KAHON NI GUZ - OFW BOX

Kahon na medyo makapal at halos pumutok na sa sobrang siksik. Katamtaman ang laki na kasya ang bagahe na 32 kilos. Balot na balot sa brown na packaging tape. Kadalasang laman ay Dubai na t-shirt, set ng kutsilyo mula sa IKEA, dates biscuit, sabon at shampoo na merong arabic na sulat at kung anu-ano pa. Pagbinuksan mo ay amoy shampoo na natapon dahil sa kasisiksik.

TYPE 3: KAHON NI KONSEHAL BINOY - PROBINSYANO BOX

Kahon na may sapat na kapal. Madaling makilala etong mga kahon na ganito dahil sa kanyang mga imprenta tulad ng mga biskwit, sabon, sigarilyo, o anu mang tsitsirya. Kahit na anong tape pwedeng gamitin para maselyuhan eto. Kadalasan ang laman ng mga ganitong kahon ay mangga, papaya, at kung anu-ano pang prutas at gulay. Pero sa pagkakataong ito, ang laman ng ating probinsyano box ay mga parapernalia sa eleksyon tulad ng mga t-shirt at pamaypay na pinamimigay ni konsehal at mga souvenir items tulad ng mga keychain at bag.

Nagtatakang nagtanong ni Kerning "Guz, ilan yung tumulong sa inyo sa airport?".

"Dalawang porter kasi malaking trolley yung gamit namin. Bakit?", ang sagot naman ni Guz sa kanya.

"Eh kasi sa amin iba yung tumulong kumuha ng bagahe mula sa conveyor, paglampas ng custom iba na naman yung tumulong, tapos nung nilalagay na namin sa sasakyan yung mga bagahe ay iba na naman yung tumulong. Pambihira iba iba pa yung bayad sa kanila!", ang paliwanag ni Kerning.

"Eh Kerning, ang tawag kasi sa inyo - BALIKBAYAN. Kami ang tawag sa amin - OFW. Alam nila kung sino yung mas malaki magbigay - dahil sa kahon", sagot ni Guz.

Sama Ka? Punta ako sa Kalye Dalaga

Excited!!!!