KALYE DALAGA ETO NA AKO!!!

ETO NA! ETO NA!! ETO NA!!!
WAAAAAAAA!!!!!!

HINTAYIN NIYO MAS MARAMI AKONG KWENTO!!!!

KALYE DALAGA ETO NA AKO!!!!
MAGPALAMIG NA KAYO!!!

Lim Win Gloria Win Leonel Win Nice!

Ang tagal na naming hinahanap ito!

Siguro nababasa niyo rin itong mga sulat na ito...

pero natanong niyo na ba kung sino nagsusulat nito...

sa mga poste...

sa mga bangketa...

sa mga gitna ng kalsada...

at kung saan saan pa...

LIBAG!!!! eto na yung idol mo!!!!

Salamat sa PSP.

image courtesy of pilipinas street plan

Getting Some Hype with a New Hairstyle

Sikat na sikat nuon yung hairstyle ni FrancisM na pineapple chunks. Sinabayan pa ng hairstyle ni Charlie Sheen sa pelikulang Wild Thing.

Kaya naman si Libag, nagmamadaling sumunod sa uso.

"Dre, gupitan mo na ako... pineapple chunks!", request ni Libag sa kanyang pinsan na si Japot.

"Oo ba, madali lang yun!", ang sagot naman ng nagmamagaling na si Japot.

Wala silang makuhang matinong gunting nun. Naghanap na sila sa lahat ng sulok ng bahay pero wala talagang gunting na maayos ayos. Ang tanging gunting na nakita nila ay yung 'cuticle scissor'. Eto yung gunting na medyo baluktot yung dulo.

"Pwede na ito", sabi ni Japot.

"Sige", pumayag naman si Libag.

GUPIT! GUPIT! HAGOD! GUPIT!

"Dre, masyado yatang mataas?", tanong ni Libag pagkalipas ng ilang hagod ni Japot.

"Ganun ba? Teka, pantayin natin", sagot naman ni Japot na tuwang tuwa naman sa kanyang obra.

HAGOD! GUPIT! TABAS! TABAS!

"TEKA... dre ang taas!!!", babala ni Libag na ngayon ay nagsisimula ng mag-alala sa kanyang itsura.

"Ah... eh... mahirap pala...", ang alinlangan na sagot ni Japot.

Tinitigan ni Libag mabuti ang kanyang sarili sa salamin.

Ang kanyang pineapple chunks hairstyle ay naging tapyas na niyog.

"ay !@&#^@&^&%(@!!!!"

Sabay kamot ng ulo...

umalis...

di nagsalita...

patungo sa parlor ni Miong bakla...

umaasang maibabalik pa ang kanyang dignidad at nasirang itsura.

Happy New Year

Maraming Salamat

sa isang taon ng kwentuhan!!!

Not With A Moving Thing

Mula sa isang inuman, umuwing lasing ang dalawang magkaibigan.

"D're, nawiwiwi na ako...", sabi ng isa na halatang-halatang pinipilit na maging buhay ang diwa.

"Ako din. Hanap lang tayo kung san pwede..", ang sagot naman ng isa.

Nung mga oras na yun, iilang tindahan at mga bahay na lang ang bukas. Madilim na ang paligid ng Blumentritt. Maging ang mga naglalako sa kalsada ay tila pinauubos na lang ang mga natitirang tinda nila.

Sa may dulo ng Blumentritt malapit na sa LRT, maraming nakaparadang jeep.. isang magandang kanlungan para sa taong puputok na ang panubigan.

Pagdating ng dalawa sa unang nakaparadang jeep, agad agad puwesto sa tapat ng likod na gulong para ilabas ang sasaloobin.

"Ahhhhhhh...", bigkas ng isang taong akala mo'y naginhawaan ng loob.

Di pa nagtatagal, biglaang nag-start ang jeep!

VROOOOOMMMMM!!!!

"TODAS!!", ang tanging sigaw ng binatang naantala sa pag-wiwi habang pilit sumabay lumakad ng patagilid sa direksyon ng papaalis na jeep.

Pagkaalis ng jeep, naiwan ang binatang nagmamadaling sinasara ang zipper ng pantalon.

Sa tapat ng pinagparadahan ng umalis na jeep... ay isang kainan... maraming tao sa loob.. maraming tao nakasaksi... sapagkat ito ay sa tapat ng Jollibee.

Excited Because It's New

Nagmamadali kaming tumatakbo ni nanay patungo sa aming connecting flight. Kung aming tatantyahin, medyo malayo-layo pa ata yung boarding gate nang aming susunod na biyahe.

Hingal at pagod, kami'y naupo muna sa isang tabi...

"Okay ka lang (hingal) nay?, ang tanong ko sa aking naluluhang nanay.

"ANG SAKIT NG PAA KO!", ang daing ng aking inay. "Parang namimilipit mga daliri ko... dahil sa sapatos ata!", dugtong pa niya.

"Huh? (hingal) eh 'nay di n'yo po ba sinukat yang bagong sapatos niyo bago niyo binili?", hinahapong patanong ko.

"Sinukat! pero etong kanan ang masakit", sambit ni inay.

Sa aking pagkaawa sa aking nanay, kinuha ko ang kanang paa niya para hilutin. Hinubad ko ang kanyang sapatos... at natawa sa aking natuklasan....


"Hehhehehe... eh nanay meron pang papel itong sapatos mo eh.... bagong bago pa talaga!!".

"Kaya naman pala sabi ko parang na-iipit mga daliri ko", natatawang sagot ni nanay.

Sensya na excited eh.




More stories at http://vermites.blogspot.com

The Boxer and The Father

Oo na! fan ako ng boksing!

Eh paano ba naman, tuwing linggo ng hapon nanonood kaming magkakapatid at nang aming tatay ng boksing. Di pa kasama dyan yung mga laban during weekdays. 'Mano-Mano' at 'Blow-by-Blow' ang mga pinapanood namin nun.

At kung malaman namin na sa Tundo ang venue ng susunod na laban, yaya-yain ako ni Daddy para mag-bike at pumunta sa laban.

Masaya kasi manood ng boksing. Lalo na kung exciting ang laban. At sa mga laban ng mga bagong boksingero, kadalasan nakakatuwa at matatawa ka sa mga diskarte.

Tandang-tanda ko ng minsan sinabi ni Daddy sa akin, "abangan mo itong batang ito... malakas sumuntok. Malayo mararating niyan."

Simula nuon, tumanim sa akin ang pangalan ng boksingero. Natutuwa kami kapag siya ang napapanood namin sa Blow-by-Blow.

Hanggang nasubay-bayan na namin ang lahat ng laban niya.

Minsan din kami nalungkot ng makitang natalo siya at ininda ang bawat suntok ng kalaban.

Isang araw sa taong 2000, nakita namin ni Daddy ang isang ads ng laban ng inaabangan na boksingero. Ang laban ay nakatakda rin nang gabing iyon. Tutal kakasahod ko lang mula sa aking unang trabaho, niyaya ko si Daddy manood ng laban, "Daddy panoorin natin ito!".

Nagmamadali kami ni Daddy gumayak at nagtungo sa Ninoy Aquino Stadium para manood ng laban.

Habang ako'y nagbabayad ng aming tiket, bigla ko naramdaman ang munting tuwa, - ganito pala pakiramdam pag-ikaw na nanlilibre sa magulang mo.

Pagpasok namin, humanap kami ng magandang upuan para mapanood ng maayos ang boksing.

Lumipas ang ilang undercard fights at nag simula na pumasok ang mga boksingero ng main event.

"WBC International Super Bantamweight Champion of the world.... Manny Pacquiao!!!!" at malakas na sigawan ng mga iilang boksing fans.

Maganda ang takbo ng first and second round. At pagkatapos ng third round, nagrequest si Daddy ng beer mula sa mga nag-iikot na nagtitinda. Bumili kami ng tig-isang malamig na beer habang excited sa pagsisimula ng fourth round. Ilang minuto pa lang namin iniinom ang beer.... biglang bumagsak na ang kalaban. Ayos! tapos ang boksing!

Tuwang-tuwa kami naglalakad pa uwi. Pinagkukwentuhan ang mga napanood at iniisip kung kailan at kung anu-ano ang pwedeng kinabukasan ng paboritong boksingero.

Nang malapit na kami sa bahay sabay inakbayan ako ni Daddy.

"Salamat anak!", sinabi niya sa akin.

Higit pa sa kaligayan dulo't ng boksing ang naramdaman ko nun. Pakiramdam ko nabigyan ko ng munting kasiyahan si Daddy mula sa aking sahod ng aking unang trabaho.

Pagdating ng bahay, pinanood namin ang delayed telecast at pinagpatuloy ang kwnetuhan.

Malayo na narating ni Manny ngayon. Siguro hindi ko na kayang bumili ng tiket ng mga laban niya. Hanggang TV na lang at YouTube ko napapanood siya.

Pero kahit papaano... bago pa naman sumikat si Manny ... at magmahal ang mga tiket ng laban niya... minsan nakasama ko si Daddy manood ng laban ng aming paboritong boksingero.

Siguro kung nabubuhay si Daddy ngayon...

tuwang tuwa siya sa natamo ng kanyang sinubaybayang boksingero...

At siguro higit na tuwang tuwa siya sa natamo naming magkakapatid.

Sounds Like

Umuwing lasing ang ating kaibigan mula sa isang kaarawan.

Kahit antok at lango, pinipilit pa rin niyang bumiyahe mula Tondo hanggang Quezon City. Hangga't maari gusto niyang pakita sa lahat na normal pa siya para sa ganun hindi siya mapag-tripan o maholdap... o mapagkamalang laseng (?) ...

Pagdating niya sa Monumento, sumakay sa bus biyaheng Edsa at umupo sa may unahan.

"Manong sa SM North Edsa lang po", ang magalang na pagbayad ng ating kaibigan sa kundoktor.

Maya-maya pa'y binaybay na ng bus ang kahabaan ng Edsa kasabay ng paglaban sa antok ng ating kaibigan....

"kailangan di me tulog... kya ko ito... buksan ko kaya bintana... pahangin... pwede kaya yosi... saya... biyaheng langit pare ko... zzzzzzzzzzz....."

"......sm....SM.....SM!!!!!" - bigla niyang narinig ang sigaw ng kundoktor.

"SM?...SM?... buti na lang nagising ako!", nagmamadaling tumayo at pumunta sa pinto ng bus ang ating kaibigan.

Pagbaba niya... hinanap niya ang pila ng tricycle papasok sa kanilang lugar... ngunit wala siyang natanaw bagkus pila ng jeep papuntang Pasig.

Paglingon niya sa gawi ng SM..... dun niya na lang napagtanto na nasa Megamall na pala siya.

"DAMIT!!!", sabay batok sa ulo.

Prohibiting Erroneously

Tanaw mula sa kanilang malaking bintana ang mga taong nag-uumpukan sa kanto. Pinagmamasdan ni Watu kung ano yung pinagkakaguluhan ng mga kalalakihan. Kinukutuban siya na merong di magandang ginagawa ang mga tambay.

"hmmm.... teka mukhang nagsusugal na naman ang mga ito", ang sambit ni Watu sa sarili.

Nasa elementarya pa lamang si Watu nun kaya naman malinaw pa sa kanya kung ano ang masasamang bisyo at ugali na turo sa kanya ng kanyang mga guro.

Sa kanyang murang edad, nagmamadali siyang bumaba sa kanilang bahay at lumabas patungo sa umpukan ng mga nagsusugal sa kanto para suwayin ang mga ito.

Maya-maya pa'y walang takot niyang sinigaw....


"HOY! GAMBOLING YAN!!!"

Nahati ang reaksyon ng mga tambay: merong mga tumawa at meron din namang tahimik at walang reaksyon.

"TUNGEK! hindi gamboling... GAMBLING!!!", ang pagwawasto ng isang nakakatanda.

Muli, hati pa rin ang reaksyon ng mga tambay: merong mas natawa at meron pa rin namang tahimik at walang reaksyon... at mukhang lalo pang nalito...

"ano yung gambling?"..... ang maririnig mong bulungan sa gawi ng mga walang reaksyon.

It's Just A Matter of Proper Reading

Laging binibida ng aming kaibigan ang isang beerhouse na kanyang napuntahan. Sa bawat usapang gimikan at kung saan pupunta, lagi na lang niya pinapasok sa usapan ang bidang bidang lugar niya.

“Mga tsong kung mapupuntahan niyo ang ‘PEJUNIST’ sigurado magugustuhan niyo rin dun”, ang pabidang pagyayabang ng aming kaibigan.

“Lagi mo na lang kami kinukulit dyan sa PEJONIST mong yan! Kailan mo ba kami isasama dyan?”, ang tanong naman ng isa.

“Kung gusto niyo ngayon na!”, bigla namang pagyaya ng bangkero sa usapan.

Mula sa kanilang pagkakatambay, kanya kanya silang umuwi upang magpalit ng damit at pumorma ng todo. 

Maya-maya pa’y nagtagpo muli ang magbabarkda at nagtungo sa lugar na pinagmamalaki ni kaibigan…. ang PEJONIST.

Sa pagdating nila sa lugar, isang malaking katotohanan ang tumambad sa kanila….

“THE PEGION’S NEST”

“Oh di ba? Madali lang makita itong lugar na ito! Ang laki laki ng signage!”, ang entrada ng kaibigan.

Eh kung di mo kami sinamahan malamang naligaw kami!