Kalye Dalaga

2010-09-11T11:37:00.000-07:00

Haayyyy!!!

2010-08-25T12:23:00.000-07:00

Nagpromise ako nuon na hindi na ako makikigulo o magre-react sa anumang masasamang balita. Hindi ko rin gagamitin itong blog ko para sa aking panananaw sa anumang isyu ng lipunan.

Pero naman!!!! hindi ko mapigil na magbulag-bulagan na lang sa mga nakikita't napapanood.

Kaya please pagbigyan niyo na ako...

Oo maraming palpak sa operasyon nung nakaraang lunes. At kitang kita ng mundo ang tunay na kondisyon ng 'security' sa ating bansa. Hindi pa nga tayo nakakabawi sa mga ibang issues eto meron na namang bagong dagok sa ating bansa. Kalakip ng kaganapang ito ay ang umaatikabong negative image na naman natin sa ibang bansa.

Wala akong binotong pangulo nung nakaraang eleksyon. Pero naniniwala ako dahil sa daming nagtiwala kay Noynoy, medyo nanumbalik ang tiwala ng karamihan sa ating gobyerno. Dahil dito naniniwala rin ako na may nakikitang pagsisimula ng 'pambansang pagbabago' at 'pagkakaisa'.

Ngunit hahayaan na lang ba natin mawala ang nasimulan na nating pagbabago dahil lamang sa isang hostage taker? Magsisiraan na naman ba tayo at magsisisihan sa mga pagkakamali ng iilang tao? Ang mga ito ba ay sumasalamin ng kabuuan ng ating bansa lalo na sa panahon ng ating pagsisimula ng tunay na pambansang pagbabago?

Tanggapin na natin... na ang ating nakita ay resulta ng ilang panahon na pagkakabulok ng ating sistema. Aminin mo man hindi... sisihin mo man sila o hindi... bawat isa sa atin ay naging bahagi directly or indirectly - nagdagdag sa kabulukang ito.

Pero dahil sa mga ganitong kabulukan tayo ngayon ay tumatayo para sa pagbabago.

Sana maunawaan natin na sa ating daraanan ay merong mga pagkakataon na lalabas pa rin ang ating mga kahinaan at kabulukan. Pero hindi ito nangangahulugan na titigil na tayo sa mga nasimulan na natin.

Paki-usap ko lang na sana wag na tayong dumagdag pa sa mga negatibong komento ng ibang bansa bagkus magkaisa para manindigan sa pagbabago.

Wag na nating isisi sa iilang tao ang mga nangyari... tanggapin na natin na kaisa tayo sa pagkakamali.

Oo na bwisit na kung bwisit... nakakahiya na nga eh... pero kung tayu-tayo magsisiraan at magtuturuan, sino pa ang magiging kakampi natin dito? Di ba mas nakakahiya kung makikita ng ibang bansa na tayo tayo nagkakagulo.

Sana pakita natin na nagkaka-isa tayo sa pagbabago...

Tinututulan ang anumang kaganapang tulad ng nangyari...

Dumadalamhati sa mga biktima...

Kasi tayo rin ay biktima rin...

Nang kahihiyang dulot nito...

Mamang pulis...

panahon na para baguhin ang hanay niyo...

linisin ang bakuran...

linisin ang pangalan...

para na lang sa mga anak niyo...

at sa mga kababayan niyo...

Manila Trip: From Tondo - Pangasizzzzz...

2010-07-17T00:02:00.004-07:00

Isa sa namimiss ko sa Manila ay yung gumala. Ikutin ang kamaynilaan kahit saan ka dalhin ng iyong mga paa. Sa pagkakataong ito, samahan niyo ako bumiyahe mula Tondo (hanggang Pangasinan kaso nakatulog na ako at hindi na nakapagpicture picture pa) Zzzzzz.....

Bilang simula, pinuntahan ko si nanay sa tindahan sa Pritil. Nagpaalam.

Tutal babalikan ko na rin lang yung dati eh di humingi ulit ako sa nanay ko ng pamasahe para kumpleto ang pagbabalik-tanaw. Ayos! Siguro kung nandun si Daddy, sasabihin na naman niya "abunado pa ako sa yo 'nak eh".

(update: hindi pala ako humingi kay nanay dito... nagpapalit lang... hehehehe.. ang tibay ko naman...)

Pumanik ako sa bagong over-pass. Ngayon lang ako nakapanik dito kasi wala naman ito dati. Pero mas marami pa rin ang nakikipagpatintero sa kalsada kaysa pumanik at gumamit ng overpass.

Dito makikita mo ang busy street of Juan Luna!

Patungong Divisoria.

Eto naman papuntang Gagalangin at Caloocan.

Sa tapat ng Pritil Market ay ang Paaralang Rizal. Natatandaan ko sa gilid niya ay mga nagtitinda ng mga kawayan. Pagpanahon ng October-November, nagtitinda rin sila ng mga saranggola at mga guryon.

Pagbaba ko ng overpass, nandun yung pila ng jeep biyaheng Tayuman-Pritil.

At sa kanto ng Rizal Avenue at Tayuman ako sumakay ng LRT - sa Tayuman station.

Ganito pala itsura ng ticket sa LRT. Ang galing! Nakalagay pa talaga picture nung driver.

At sa likod ng ticket...
Pwesto ako sa kaliwa ng istasyon... dun sa dulo ang dati kong paboritong pwesto.

Eto dumarating na ang tren... bago na rin ata... di ko alam. Mabuti naman walang tumalon at nagpasagasa...

Punuan... nakatayo... siksikan...

Sa Doroteo Jose ako bumaba para lumipat sa MRT. Merong connecting walkway from Doroteo Jose to Recto Station.

Sa likod ng Odeon Cinema at sa pila ng bus papuntang Novaliches (di ko sure kung dito pa rin)...

Busy ang walkway.

Malalaman mo na kung nasa area ka na ng Recto pagnatatanaw mo na yung Isetann at merong mga taong ganito tumingin...

wag ka na lang makipagtitigan...

Pagdating ko ng istasyon, nagkukumpulan yung mga tao sa billboard ni Aga! Ah... dun pala kukuha ng tiket...

paano ba ito gamitin???

Buti na lang merong tumulong sa akin...

Nung nakuha ko na yung tiket... nagulat ako... kasi yun uli yung magiging driver ng tren!!!!

Ayos ang MRT...

Pagdungaw mo sa labas, makikita itong mall na ito na kung saan galaan nung high school... na kung saan din bawal humawak at tumambay sa mga railings.

Nandito pa kaya yung tindahan ng mga t-shirt na parang dark room yung style tapos kitang kita sa dilim yung mga print ng t-shirts. Pagnakabili ka ng t-shirt, sasabihin mo sa sarili mo "sana laging madilim na lang"...

Sinong maysabi na wala ng libre ngayon? Eto o.... LIBRE!!!

Basa-basa muna habang nag-aabang ng tren.
At dumating na rin pagkaraan ng ilang minuto...

Ayos! maluwag ang tren... pwedeng mag tambling!!!

Kung mas gusto mong tumayo, kumapit kay Mister Donut!!

Legarda station... salamat sa MRT.. di na natra-trapik sa area na ito. 50% ata ng oras ko sa biyahe nung college nauubos sa lugar na ito!!!

San Beda... musta na kaya yung mga naging kaklase ko??? Dami na sigurong abugado... but for sure mas marami kaming na-kick out!!! hahahahaha!!!

Pureza-Santa Mesa area.. kita nyo yung UFO ng PUP?

Maraming nagtatanong kung ano talaga yung hugis UFO sa labas ng library ng PUP. Si daddy lang nakasagot sa akin ng matino... water tank pala yun!

Nag-te-tren din ako nung pumapasok ako ng PUP, pero PNR tren yun. Buti na lang merong estasyong malapit sa iskul. Anong tawag nga pala dun sa mga de-padyak na sasakyang riles??

Naalala ko tuloy yung minsan habang naglalakad kaming magkakaibigan sa ilalim ng tulay sa may gawing riles ng hippodromo, naisipan naming mag-inuman. Mahaba kasi break time nun kaya napabili kami ng red horse. Sa tapat ng tindahan, naupo kami sa kalsada at pinagmamasdan ang pagdaan ng tren habang lumalagok ng malamig na red horse. Ala-una ng tanghali...

Ang Altura... o ang Stop n Shop... papuntang San Juan... papuntang Teresa... papasok ng PUP...

Kung pag-uusapan ang buhay college, mas higit ang naaalala ko tungkol sa mga kaibigan kaysa sa loob ng silid aralan. Higit pa sa simpleng barkada ang turingan namin ng Ded Hungry Society - tropa natin nung college. Sa mga pinagdaanan at mga trouble... panalo talaga sila...

Dito sa centerpoint ang tradisyon namin: bumibili ng makakain sa loob ng grocery at sa fast food babanatan. Mga wala kasing pambili ng pagkain sa mga tindahan sa fastfood. Minsan dun na rin sa foodcourt umiinom... syempre bili rin sa loob ng grocery.

Miss ko tuloy sila...

Eto... bababa na ng tren...

kasi Araneta Station na!!!

Nire-ready ko na ang cellphone ko para sa madaliang pagkuha. Alam ko kasi maraming interesting dito sa Cubao kaya... ready... hawak ng mabuti sa cellphone ... and go!!!

Nandyan yung mamang tapat sa bayan at sa mamamayan ... sa tapat ng bayan at mamamayan kung umihi!

Ang mamang musikero! marami akong natutunang intro ng mga kanta dito...

Nuon, isang tropa ang tumatambay sa tapat ni mamang musikero (ibang mama ito). Nagrerequest ng kung anu anung kanta para makita yung tipa ng gitara... pag naubusan ng barya, tinatapik na lang yung lalagyan ng mama kunwari merong nilagay na barya... ang tibay!!

... dito medyo napahinto ako... paano? bakit?
Di ko alam kung ano ang magiging reaction ko dito... anong magagawa ko???

Pumikit ng saglit... nanalangin... at nagpatuloy maglakad....

ah... nakarating din sa station ng bus...

Bago ako sumakay, bumili muna ako ng C2 para merong maiinom sa biyahe...

Nakakamiss talaga sumakay ng bus...

Anyway, getting ready for the trip. Ok sana - championship match ng Lakers-Boston kaso ang labo ng reception ng TV.

Ganun pa rin yung tiket ng bus. Makalat pa rin tuwing nagbubutas si manong!

Bumili rin ako ng dyaryo!!! Sa wakas nakahawak din ng dyaryo!!! at ang amoy!!!! nakakamiss... sa internet na lang kasi nakakabasa...

Munoz area na ba ito? malaki na rin ang pagbabago...
tapos balintawak ito??? ang cool nung ads... yung mga bata ginagaya si coach roach at pacquiao!!!

NLEX syempre daan ng bus...

Para sa akin mas maaliwalas ang NLEX kaysa SLEX...

Sa ilalim ng tulay...

tulay pa rin...

maaliwalas talaga...

Pagdating ng Dau, huminto ang bus para magbaba at magsakay ng mga bagong pasahero. Baba muna ako para mag-CR.

Pabalik sa bus, narinig ko ang dalawang nagtitinda ng mga kakanin tungkol dun sa mamang kinuhanan sila ng litrato.

"Kinuhanan niya ako!", sabi ng isa.

"talaga?", ang kilig naman ng isa.

Eh di kinumpleto ko na araw nila. Sabi ko kung gusto nila picturan ko na rin sila...

Sige daw... ngayon search niyo na lang ito sa internet... ehehehhe...

From Dau, tuloy ang biyahe via SCLEX...

maganda at maayos ang biyahe... maraming natitipid na oras via SCLEX...

nakakantok na...

Nakabili ako ng chitcharon sa Dau. Sabi kasi nung driver mas okay daw bumili sa Dau at sa Tarlac na lang ako bumili ng balot. Mga bilin ng aking mahal na naghihintay sa Pangasinan.

Eto rate ng SCLEX - Conception as of June 2010...

Pagpasok ng Tarlac, pumanik na yung hinihintay ko... isa pang libre....
masarap.. okay na rin...

Namimigay si manong... free taste... o di ba meron pa ring libre...

Pagkatapos babalikan kayo para alukin ng mga kakanin... as in alok talaga... "pang bwena mano lang boss", sabi nya. Alas-dos na ata nun bwena mano pa rin?

Ni-review ko yung mga pictures sa mobile ko... marami na pala akong nakuhanan...

at bigla na lang ako natigil dun sa mamang nakita ko sa Cubao...

hindi dun sa mamang tapat...

kundi dun sa mamang walang braso, walang paa...

anong magagawa ko...

anong magagawa natin...

napapikit ulit ako... nagdasal....

tapos bigla ko naisip ang pamilya kong naghihintay sa Pangasinan...

... tinulog ko na lang... at paggising nasa Pangasinan na ako....

Nathan's First Jeepney Ride

2010-07-16T04:20:00.001-07:00

okay lang 'yan 'nak...

Kervin and Kerning

2010-07-16T03:56:00.001-07:00

"Kuya kailan ka huling nanuntok?", ang tanong ni Kerning sa kanyang kuyang nagmamaneho ng minsang nabwisit sila sa nasa unahang jeep na bigla na lang huminto sa kanto at nagsakay ng mga pasahero.

Paglagpas nila sa jeep, sabay minura sila nung mamang driver... at siya pa ang galit.

Salamat konsehal sa pag-aasikaso sa amin!

Nathan @ Kalye Dalaga

2010-07-05T11:10:00.000-07:00

Hmmm.... so eto pala ang Kalye Dalaga!!

Fishballs: All Time Favorite

2010-07-04T12:59:00.000-07:00

Our tropa feature for the day is no other than Mr. Jimmy Boy.

Kinalakihan na naming magkakapatid ang tindang fishballs ni Jimmy Boy. Mula sa tulak-tulak na kariton hanggang naging de-sidecar na ang kanyang pagtitinda, maraming masasayang alaala ang pinagdaanan na ng kanyang pagtitinda.

Nung bata kami, tuwang tuwa kami sa kanyang kalan tuwing binubomba niya ito. Minsan meron pa siyang ginagawa para medyo puputok ng konti pag pinasisingaw niya yung kalan.

Naging sukatan din ng 'maturity' kung paano ka pagbilhan ng fishball ni Jimmy. Kung ikaw ay medyo bata o isip bata, kukunin ni Jimmy yung barya mo at siya ang tutuhog ng fishballs mo. Pero kung ikaw ay matured na at responsable sa buhay, hahayaan ka na niyang tumuhog ng fishball ng sarili mo.

Naaalala ko pa nung hinayaan na niya akong tumuhog ng sarili kong fishballs sa kanyang kawali. Kakaibang kalayaan ang naramdaman ko nun.

Naging saksi na rin si Jimmy sa mga riot at ordinayong away sa lugar namin. Naaalala ko kung paano niya itabi ang kanyang kariton pag nagsimula na ang gulo. At back to normal business naman pag natigil na at napagod na ang mga nag-aaway.

Marami na akong natikman na fishballs. Sa katunayan, meron din naman kaming tindang fishballs sa tindahan namin ngunit kakaiba yung feeling na tumutuhog mula sa kawali at isa-sawsaw sa sukang maanghang o sa matamis na sarsa. Iba talaga yung sawsawan ni Jimmy Boy.

Si Konsehal Binoy hindi masyado bumibili ng fishball sa Bicol kasi bukod sa wala silang sawsawan na suka, hindi si Jimmy Boy ang nagtitinda. Kaya naman tuwing lumuluwas ng Maynila, panay tanaw sa kanto ng Dalaga at Antipolo para hanapin lang si Jimmy Boy.

Si Kerning galing Amerika sampu ng kanyang pamilya. Amoy pa lang nila kuya - amoy hershey na! Pero nung unang araw na nagdaan ang sidecar ni Jimmy - akala mo hindi umalis ng Tundo ng tatlong taon ang mag-anak.

Nung huli kaming magkakasama nila Ate Greys sa Manila, muntik na naming maubos yung isang plastik na fishball. Kaya naman si Jimmy ang daming binigay na libre.

Si Keric mahilig din sa fishballs. Pero hindi kasing takaw ni Kerning at Konsehal Binoy.

Maraming kababayan natin ang tulad ni Jimmy Boy. Maghapon sa kalsada nagtitinda't naglalako nang sari-saring bagay o pagkain. Nagbibigay sa atin ng saya at aliw sa pamamagitan ng kanilang pagtitinda. Ngunit hindi natin alam kung ano ang kanilang pinagdadaanan sa kanilang buhay.... sa kanilang pamilya... o maging sa kanilang personal na buhay. Kung ano man yun, ang tanging alam ko lang ay napakasipag ng mga taong tulad nila ... nagbibigay kulay ng ating masayang kabataan.

"Jim, sunog na ito! Libre na ito!", ang kantyaw ni Guz.

"Oo ba!", sagot ni Jimmy.

"Eh paki sunog na rin kaya nung iba?", hirit ulit ni Guz.

Services Are Based on the Boxes

2010-07-01T10:05:00.000-07:00

Isang magandang paraan para malaman mo kung saan nanggaling ang mga bakasyonista ay sa pamamagitan ng mga kahon na kanilang dala-dala. Sa pamamaraang ito, nalalaman ng mga kababayan natin kung anong klase (at magkano) ang serbisyo kanilang maibibigay.

Eto ang mga halimbawa:

Type 1: KAHON NI KERNING - BALIKBAYAN BOX

Eto yung malalaki at makakapal na kahon na meron pang naka-imprentang "BALIKBAYAN BOX". Kayang maglagay hanggang 70kilos! Kadalasang nanggagaling itong mga kahon na ito sa USofA. Pagbinuksan mo amoy amerika talaga!!! At ang laman ay tsokolate, hollister t-shirts, nike, at kung anu-ano pa! Sealed ito ng grey-heavy duty na packaging tape.

TYPE 2: KAHON NI GUZ - OFW BOX

Kahon na medyo makapal at halos pumutok na sa sobrang siksik. Katamtaman ang laki na kasya ang bagahe na 32 kilos. Balot na balot sa brown na packaging tape. Kadalasang laman ay Dubai na t-shirt, set ng kutsilyo mula sa IKEA, dates biscuit, sabon at shampoo na merong arabic na sulat at kung anu-ano pa. Pagbinuksan mo ay amoy shampoo na natapon dahil sa kasisiksik.

TYPE 3: KAHON NI KONSEHAL BINOY - PROBINSYANO BOX

Kahon na may sapat na kapal. Madaling makilala etong mga kahon na ganito dahil sa kanyang mga imprenta tulad ng mga biskwit, sabon, sigarilyo, o anu mang tsitsirya. Kahit na anong tape pwedeng gamitin para maselyuhan eto. Kadalasan ang laman ng mga ganitong kahon ay mangga, papaya, at kung anu-ano pang prutas at gulay. Pero sa pagkakataong ito, ang laman ng ating probinsyano box ay mga parapernalia sa eleksyon tulad ng mga t-shirt at pamaypay na pinamimigay ni konsehal at mga souvenir items tulad ng mga keychain at bag.

Nagtatakang nagtanong ni Kerning "Guz, ilan yung tumulong sa inyo sa airport?".

"Dalawang porter kasi malaking trolley yung gamit namin. Bakit?", ang sagot naman ni Guz sa kanya.

"Eh kasi sa amin iba yung tumulong kumuha ng bagahe mula sa conveyor, paglampas ng custom iba na naman yung tumulong, tapos nung nilalagay na namin sa sasakyan yung mga bagahe ay iba na naman yung tumulong. Pambihira iba iba pa yung bayad sa kanila!", ang paliwanag ni Kerning.

"Eh Kerning, ang tawag kasi sa inyo - BALIKBAYAN. Kami ang tawag sa amin - OFW. Alam nila kung sino yung mas malaki magbigay - dahil sa kahon", sagot ni Guz.

Sama Ka? Punta ako sa Kalye Dalaga

2010-06-27T22:35:00.000-07:00

Excited!!!!

KALYE DALAGA ETO NA AKO!!!

2010-05-24T04:52:00.000-07:00

ETO NA! ETO NA!! ETO NA!!!
WAAAAAAAA!!!!!!

HINTAYIN NIYO MAS MARAMI AKONG KWENTO!!!!

KALYE DALAGA ETO NA AKO!!!!
MAGPALAMIG NA KAYO!!!

Lim Win Gloria Win Leonel Win Nice!

2010-04-04T00:22:00.000-07:00

Ang tagal na naming hinahanap ito!

Siguro nababasa niyo rin itong mga sulat na ito...

pero natanong niyo na ba kung sino nagsusulat nito...

sa mga poste...

sa mga bangketa...

sa mga gitna ng kalsada...

at kung saan saan pa...

LIBAG!!!! eto na yung idol mo!!!!

Salamat sa PSP.

image courtesy of pilipinas street plan

Getting Some Hype with a New Hairstyle

2010-03-03T04:17:00.000-08:00

Sikat na sikat nuon yung hairstyle ni FrancisM na pineapple chunks. Sinabayan pa ng hairstyle ni Charlie Sheen sa pelikulang Wild Thing.

Kaya naman si Libag, nagmamadaling sumunod sa uso.

"Dre, gupitan mo na ako... pineapple chunks!", request ni Libag sa kanyang pinsan na si Japot.

"Oo ba, madali lang yun!", ang sagot naman ng nagmamagaling na si Japot.

Wala silang makuhang matinong gunting nun. Naghanap na sila sa lahat ng sulok ng bahay pero wala talagang gunting na maayos ayos. Ang tanging gunting na nakita nila ay yung 'cuticle scissor'. Eto yung gunting na medyo baluktot yung dulo.

"Pwede na ito", sabi ni Japot.

"Sige", pumayag naman si Libag.

GUPIT! GUPIT! HAGOD! GUPIT!

"Dre, masyado yatang mataas?", tanong ni Libag pagkalipas ng ilang hagod ni Japot.

"Ganun ba? Teka, pantayin natin", sagot naman ni Japot na tuwang tuwa naman sa kanyang obra.

HAGOD! GUPIT! TABAS! TABAS!

"TEKA... dre ang taas!!!", babala ni Libag na ngayon ay nagsisimula ng mag-alala sa kanyang itsura.

"Ah... eh... mahirap pala...", ang alinlangan na sagot ni Japot.

Tinitigan ni Libag mabuti ang kanyang sarili sa salamin.

Ang kanyang pineapple chunks hairstyle ay naging tapyas na niyog.

"ay !@&#^@&^&%(@!!!!"

Sabay kamot ng ulo...

umalis...

di nagsalita...

patungo sa parlor ni Miong bakla...

umaasang maibabalik pa ang kanyang dignidad at nasirang itsura.

Happy New Year

2009-12-31T04:30:00.000-08:00

Maraming Salamat

sa isang taon ng kwentuhan!!!

Not With A Moving Thing

2009-12-28T06:56:00.000-08:00

Mula sa isang inuman, umuwing lasing ang dalawang magkaibigan.

"D're, nawiwiwi na ako...", sabi ng isa na halatang-halatang pinipilit na maging buhay ang diwa.

"Ako din. Hanap lang tayo kung san pwede..", ang sagot naman ng isa.

Nung mga oras na yun, iilang tindahan at mga bahay na lang ang bukas. Madilim na ang paligid ng Blumentritt. Maging ang mga naglalako sa kalsada ay tila pinauubos na lang ang mga natitirang tinda nila.

Sa may dulo ng Blumentritt malapit na sa LRT, maraming nakaparadang jeep.. isang magandang kanlungan para sa taong puputok na ang panubigan.

Pagdating ng dalawa sa unang nakaparadang jeep, agad agad puwesto sa tapat ng likod na gulong para ilabas ang sasaloobin.

"Ahhhhhhh...", bigkas ng isang taong akala mo'y naginhawaan ng loob.

Di pa nagtatagal, biglaang nag-start ang jeep!

VROOOOOMMMMM!!!!

"TODAS!!", ang tanging sigaw ng binatang naantala sa pag-wiwi habang pilit sumabay lumakad ng patagilid sa direksyon ng papaalis na jeep.

Pagkaalis ng jeep, naiwan ang binatang nagmamadaling sinasara ang zipper ng pantalon.

Sa tapat ng pinagparadahan ng umalis na jeep... ay isang kainan... maraming tao sa loob.. maraming tao nakasaksi... sapagkat ito ay sa tapat ng Jollibee.

Excited Because It's New

2009-12-18T07:59:00.000-08:00

Nagmamadali kaming tumatakbo ni nanay patungo sa aming connecting flight. Kung aming tatantyahin, medyo malayo-layo pa ata yung boarding gate nang aming susunod na biyahe.

Hingal at pagod, kami'y naupo muna sa isang tabi...

"Okay ka lang (hingal) nay?, ang tanong ko sa aking naluluhang nanay.

"ANG SAKIT NG PAA KO!", ang daing ng aking inay. "Parang namimilipit mga daliri ko... dahil sa sapatos ata!", dugtong pa niya.

"Huh? (hingal) eh 'nay di n'yo po ba sinukat yang bagong sapatos niyo bago niyo binili?", hinahapong patanong ko.

"Sinukat! pero etong kanan ang masakit", sambit ni inay.

Sa aking pagkaawa sa aking nanay, kinuha ko ang kanang paa niya para hilutin. Hinubad ko ang kanyang sapatos... at natawa sa aking natuklasan....

"Hehhehehe... eh nanay meron pang papel itong sapatos mo eh.... bagong bago pa talaga!!".

"Kaya naman pala sabi ko parang na-iipit mga daliri ko", natatawang sagot ni nanay.

Sensya na excited eh.

More stories at http://vermites.blogspot.com

The Boxer and The Father

2009-12-14T04:12:00.000-08:00

Oo na! fan ako ng boksing!

Eh paano ba naman, tuwing linggo ng hapon nanonood kaming magkakapatid at nang aming tatay ng boksing. Di pa kasama dyan yung mga laban during weekdays. 'Mano-Mano' at 'Blow-by-Blow' ang mga pinapanood namin nun.

At kung malaman namin na sa Tundo ang venue ng susunod na laban, yaya-yain ako ni Daddy para mag-bike at pumunta sa laban.

Masaya kasi manood ng boksing. Lalo na kung exciting ang laban. At sa mga laban ng mga bagong boksingero, kadalasan nakakatuwa at matatawa ka sa mga diskarte.

Tandang-tanda ko ng minsan sinabi ni Daddy sa akin, "abangan mo itong batang ito... malakas sumuntok. Malayo mararating niyan."

Simula nuon, tumanim sa akin ang pangalan ng boksingero. Natutuwa kami kapag siya ang napapanood namin sa Blow-by-Blow.

Hanggang nasubay-bayan na namin ang lahat ng laban niya.

Minsan din kami nalungkot ng makitang natalo siya at ininda ang bawat suntok ng kalaban.

Isang araw sa taong 2000, nakita namin ni Daddy ang isang ads ng laban ng inaabangan na boksingero. Ang laban ay nakatakda rin nang gabing iyon. Tutal kakasahod ko lang mula sa aking unang trabaho, niyaya ko si Daddy manood ng laban, "Daddy panoorin natin ito!".

Nagmamadali kami ni Daddy gumayak at nagtungo sa Ninoy Aquino Stadium para manood ng laban.

Habang ako'y nagbabayad ng aming tiket, bigla ko naramdaman ang munting tuwa, - ganito pala pakiramdam pag-ikaw na nanlilibre sa magulang mo.

Pagpasok namin, humanap kami ng magandang upuan para mapanood ng maayos ang boksing.

Lumipas ang ilang undercard fights at nag simula na pumasok ang mga boksingero ng main event.

"WBC International Super Bantamweight Champion of the world.... Manny Pacquiao!!!!" at malakas na sigawan ng mga iilang boksing fans.

Maganda ang takbo ng first and second round. At pagkatapos ng third round, nagrequest si Daddy ng beer mula sa mga nag-iikot na nagtitinda. Bumili kami ng tig-isang malamig na beer habang excited sa pagsisimula ng fourth round. Ilang minuto pa lang namin iniinom ang beer.... biglang bumagsak na ang kalaban. Ayos! tapos ang boksing!

Tuwang-tuwa kami naglalakad pa uwi. Pinagkukwentuhan ang mga napanood at iniisip kung kailan at kung anu-ano ang pwedeng kinabukasan ng paboritong boksingero.

Nang malapit na kami sa bahay sabay inakbayan ako ni Daddy.

"Salamat anak!", sinabi niya sa akin.

Higit pa sa kaligayan dulo't ng boksing ang naramdaman ko nun. Pakiramdam ko nabigyan ko ng munting kasiyahan si Daddy mula sa aking sahod ng aking unang trabaho.

Pagdating ng bahay, pinanood namin ang delayed telecast at pinagpatuloy ang kwnetuhan.

Malayo na narating ni Manny ngayon. Siguro hindi ko na kayang bumili ng tiket ng mga laban niya. Hanggang TV na lang at YouTube ko napapanood siya.

Pero kahit papaano... bago pa naman sumikat si Manny ... at magmahal ang mga tiket ng laban niya... minsan nakasama ko si Daddy manood ng laban ng aming paboritong boksingero.

Siguro kung nabubuhay si Daddy ngayon...

tuwang tuwa siya sa natamo ng kanyang sinubaybayang boksingero...

At siguro higit na tuwang tuwa siya sa natamo naming magkakapatid.

Sounds Like

2009-09-18T22:06:00.000-07:00

Umuwing lasing ang ating kaibigan mula sa isang kaarawan.

Kahit antok at lango, pinipilit pa rin niyang bumiyahe mula Tondo hanggang Quezon City. Hangga't maari gusto niyang pakita sa lahat na normal pa siya para sa ganun hindi siya mapag-tripan o maholdap... o mapagkamalang laseng (?) ...

Pagdating niya sa Monumento, sumakay sa bus biyaheng Edsa at umupo sa may unahan.

"Manong sa SM North Edsa lang po", ang magalang na pagbayad ng ating kaibigan sa kundoktor.

Maya-maya pa'y binaybay na ng bus ang kahabaan ng Edsa kasabay ng paglaban sa antok ng ating kaibigan....

"kailangan di me tulog... kya ko ito... buksan ko kaya bintana... pahangin... pwede kaya yosi... saya... biyaheng langit pare ko... zzzzzzzzzzz....."

"......sm....SM.....SM!!!!!" - bigla niyang narinig ang sigaw ng kundoktor.

"SM?...SM?... buti na lang nagising ako!", nagmamadaling tumayo at pumunta sa pinto ng bus ang ating kaibigan.

Pagbaba niya... hinanap niya ang pila ng tricycle papasok sa kanilang lugar... ngunit wala siyang natanaw bagkus pila ng jeep papuntang Pasig.

Paglingon niya sa gawi ng SM..... dun niya na lang napagtanto na nasa Megamall na pala siya.

"DAMIT!!!", sabay batok sa ulo.

Prohibiting Erroneously

2009-03-17T09:15:00.000-07:00

Tanaw mula sa kanilang malaking bintana ang mga taong nag-uumpukan sa kanto. Pinagmamasdan ni Watu kung ano yung pinagkakaguluhan ng mga kalalakihan. Kinukutuban siya na merong di magandang ginagawa ang mga tambay.

"hmmm.... teka mukhang nagsusugal na naman ang mga ito", ang sambit ni Watu sa sarili.

Nasa elementarya pa lamang si Watu nun kaya naman malinaw pa sa kanya kung ano ang masasamang bisyo at ugali na turo sa kanya ng kanyang mga guro.

Sa kanyang murang edad, nagmamadali siyang bumaba sa kanilang bahay at lumabas patungo sa umpukan ng mga nagsusugal sa kanto para suwayin ang mga ito.

Maya-maya pa'y walang takot niyang sinigaw....

"HOY! GAMBOLING YAN!!!"

Nahati ang reaksyon ng mga tambay: merong mga tumawa at meron din namang tahimik at walang reaksyon.

"TUNGEK! hindi gamboling... GAMBLING!!!", ang pagwawasto ng isang nakakatanda.

Muli, hati pa rin ang reaksyon ng mga tambay: merong mas natawa at meron pa rin namang tahimik at walang reaksyon... at mukhang lalo pang nalito...

"ano yung gambling?"..... ang maririnig mong bulungan sa gawi ng mga walang reaksyon.

It's Just A Matter of Proper Reading

2009-03-10T16:03:00.000-07:00

Laging binibida ng aming kaibigan ang isang beerhouse na kanyang napuntahan. Sa bawat usapang gimikan at kung saan pupunta, lagi na lang niya pinapasok sa usapan ang bidang bidang lugar niya.

“Mga tsong kung mapupuntahan niyo ang ‘PEJUNIST’ sigurado magugustuhan niyo rin dun”, ang pabidang pagyayabang ng aming kaibigan.

“Lagi mo na lang kami kinukulit dyan sa PEJONIST mong yan! Kailan mo ba kami isasama dyan?”, ang tanong naman ng isa.

“Kung gusto niyo ngayon na!”, bigla namang pagyaya ng bangkero sa usapan.

Mula sa kanilang pagkakatambay, kanya kanya silang umuwi upang magpalit ng damit at pumorma ng todo.

Maya-maya pa’y nagtagpo muli ang magbabarkda at nagtungo sa lugar na pinagmamalaki ni kaibigan…. ang PEJONIST.

Sa pagdating nila sa lugar, isang malaking katotohanan ang tumambad sa kanila….

“THE PEGION’S NEST”

“Oh di ba? Madali lang makita itong lugar na ito! Ang laki laki ng signage!”, ang entrada ng kaibigan.

Eh kung di mo kami sinamahan malamang naligaw kami!

Cant Find The Right Letters

2009-02-19T15:17:00.000-08:00

Naging ugali na ng karamihan ang mag-iwan ng tsinelas sa labas ng pinto. Para daw di madala sa loob ng bahay ang dumi na nakakapit sa ilalim ng ating mga tsinelas. At dahil maraming tsinelas ang nasa labas ng pinto, maraming abusado na nagnanakaw ng mga tsinelas.

Uso pa nuon yung tisnelas na kung tawagin ay tsinelas ng sabungero... yung merong alpombra na makulay.... hello??? yung merong carpet???

Anyway...

Minsan nakatambay kami ng barkada sa labas, nakita namin si Edong lumabas ng bahay na merong chalk. Dahil na rin siguro madalas silang nawawalan ng mga tsinelas, naisipan na niyang gumawa ng paraan para maiwasan ito.

Sa pader tabi ng kanilang pinto nagsimula siyang sumulat...

"BALWA ANG KUMUHA NG TSINELAS DITO!"

Nang aming mabasa, nagtawanan kami.

Muli niyang binasa ang kanyang sinulat at napansin na merong mali sa kanyang spelling. Kaya kanya itong tinama...

"BALAW ANG KUMOHA NG TSINELAS DITO!"

Nagtawanan ulit kami...

Buti na lang tropa namin itong si Edong. Kung hindi malamang napag-BALWAHAN kaming tumawa!!!!

An Inquiry Of A Grandmother Part 2

2009-02-12T15:58:00.000-08:00

Sa bahay dati nagpapraktis sila utol ng banda nila.

Tuwing naririnig ng mga tropa at ibang tambay na meron ng tugtugan sa bahay, nagpupuntahan na sila sa tapat ng bahay upang magsound trip habang tanaw nila sa bintana at pinto ang praktis nila kuya.

Pumanik ako sa itaas ng bahay upang kumuha ng ibang upuan ng makita ko si lola nakadungaw sa bintana na parang merong pinagmamasdan. Medyo mahina na ang pandinig niya kaya alam ko walang problema sa kanya yung ingay sa baba.

Maya-maya pa'y tinawag ako ni lola na parang nagtataka, "Halika!".

"Ano po yun lola?", ang mabait kung tanong sa kanya habang dumungaw na rin ako sa bintana at tinanaw ang pinagmamasdan niya.

"Bakit itong mga taong ito, sisilip sa loob ng bahay natin tapos iyuyugyog ang ulo?", ang nagtatakang tanong ni lola (niyuyugyog din niya ang kanyang ulo habang nagtatanong).

OO nga naman... sisilip sabay mag-he-headbang!

"O tingnan mo itong isa... binubunggo pa yung isang niyuyugyog yung ulo!", ang sunod na obserbasyon ni lola dun sa mga tambay na nag-iislamdance.

"Siguro masakit ulo nila...", ang konklusyon ni lola habang tumatawa.

Sensya na hindi maintindihan ni lola ang mga metal.... hiphop kasi siya!
PEACE!
luv you lola tinay!

An Inquiry of A Grandmother

2009-02-10T06:40:00.000-08:00

Sa loob ng bahay mahina signal ng cellphone. Kaya para ka makapag send ng text kailangan mo pang lumabas ng bahay.

Etong kuya ko di ko alam kung sino ang ka-text nung mga oras na iyon.
Nandun lang siya sa labas...
naghihintay ng reply...
at ganun din naman kailangan niya rin mag reply.
..kaya yun, nasa labas lang siya.

Matindi ang sikat ng araw nun kaya naman ang lola ko nakasilip sa bintana pinagmamasdan ang kuya kong abalang abala sa pagtetext.

Paglapit ko kay lola, nagtanong siya sa akin...

"Bakit ang telephono ngayon kailangan ibilad sa araw?", ang tanong ng nagtataka kong lola.

Pagtingin ko sa kuya ko ... oo nga naman parang binibilad sa araw pag nagtetext!!!!

Sabihin ko sana sa lola ko.... "eh lola solar power kasi".

Try mo magtext sa labas... di ba nakatihaya sa araw?

Not With Your Mom

2009-02-04T05:28:00.000-08:00

"Mama..(hik!) enge nga po (hik!) ng sabaw!", ang utos ng isang bagong dating mula sa inuman na anak sa kanyang ina.

Dahil sanay na nga ang ina sa ganitong sitwasyon ng anak, hindi na siya nag-aalala sa tuwing uuwi ng lashing ang anak. Bilang ina, kumuha naman siya ng sabaw para mainitan ang sikmura ng anak at mahimas masan.

Pagkakulo ng pinainit na sabaw, dali dali naman itong iniabot ng ina sa anak.

"hmmmm.... (hik!) salap!", banggit ng langong anak.

Pagkatapos inumin ang sabaw...

"HALA KEMBOT!!! (sabay palakpak ng isang beses)", ang sigaw ng lasing na anak sa kanyang ina.

PAK! ang matunog na batok na ina!

"Damuhong ito!"

Not The Right Words

2009-01-28T04:44:00.000-08:00

Minsan pa uwi ako galing school.
Medyo bad trip nun kaya nakasimangot sa loob ng jeep biyaheng Balut, Tondo.

Hindi ko napapansin ang paligid...
malalim ang iniisip..

Nang aking mamataan lagpas na pala ng North bay..
At Kalye Dalaga ang unang kalsada mula sa Juan Luna...

Kaya ng malapit na akong bumaba nag-ready na ako...

"Mama.. bayad po!!!", ang malakas kong banggit sa driver habang kinakatok ang bubong ng jeep.

... tuloy pa rin ang andar ng jeep....

"MAMA SABING BAYAD EH!!!", ang galit ko ng sigaw sabay ng malalakas na katok sa bubong ng jeep!!!

.. ang mamang driver naman ay pilit na inunat ang kanyang braso para umabot ng bayad...
... dito ko na lang napansin na mali pala ang sinasabi ko...

"eh para po pala... sa kanto lang po..."

pagbaba ng jeep...
naririnig ko pa yung tawanan ng mga pasahero .... (hanggang ngayon.... )
hihihihih kahiya...

Fashion - Early 90's

2009-01-26T06:17:00.000-08:00

This is a typical porma of a Kalye Dalaga tambay during early 90's.
Our featured model: 2kO

A Song For All Kinds Of Misery

2009-01-21T15:47:00.001-08:00

Kahit ano man ang problema mo, mapa-love story or family matters...
personal man o hindi...
o kaya naman naiinip na sa kakahintay...
malaki man o maliit..
ang kantang ito...
pasok sa anu mang sitwasyon ng buhay...

Kung hindi ngayon ang panahon na para sa iyo
Wag maiinip dahil ganyan ang buhay sa mundo
Wag mawawalan ng pag asa darating din ang ligaya
Ang isipin mo may bukas pa na merong saya

Kabiguan hindi hadlang upang tumakas ka
Wag kang iiwas pag nabibigo
Dapat nga lumaban kaaaaaaaahhhh!!!!

Aaaaannnngggg.... kailangan mo'y tibay ng loob
Kung mayroong pagsubok man
Ang liwanag ay di magtatagal at muling mamamasdan
Ikot ng mundo ay hindi lagi pighati't kasawian
Ang pangarap mo ay makakamtaaaaaaan...
Basta't maghintay ka lamang

pwede ring pang-asar lang!

What It Takes To Be A Man

2009-01-18T15:51:00.000-08:00

Ang pangalan ng nakakabatang kapatid na lalaki ni Watu ay King. Ngunit ang kanyang pangalan ay kakaiba sa kanyang ikinikilos. Hindi namin alam kung saan niya natutunan ang kanyang mga kinikilos sa edad na pito:

- mga pilantik ng mga daliri
- pagkembot sa paglalakad
- malambot na katawan sa pagsayaw
- ipit na pananalita
- at ang t-shirt na nilalagay niya sa kanyang ulo na nagmimistulang mahabang buhok na "ang gaang-gaang ng feeling" pagnaglalakad siya

At syempre, hindi pu-pwede ito kay Watu. Sa kanilang pamilya na nasa linya ng military, kailangan meron siyang gawin bilang panganay!

"Hoy! ito ang helmet ni lolo. 'Yan ang laruin mo para maging lalaki ka!", ang sabi ni Watu habang inaabot sa kapatid ang lumang helmet ng kanilang sundalong lolo.

Kinuha naman ito ni King....
nilagay sa ilalim ng kanyang damit....
at nagbuntis buntisan...

Haaay...
kaya simula nuon kailangan ng tanggapin ni Watu ang posibelidad na pwedeng mangyari.

"Suportahan taka!", --- Watu.

Update: ngayon si King ay full blown Queen na... at mabait na bata... (o mabait naman pala eh!)

Don't Mess Up With A Bad Trip!!!

2009-01-16T20:51:00.000-08:00

Bad trip si Libag.

Bago pa kasi umiinom mabigat na ang loob niya kakaisip ng kanyang "it's complicated" na love story.

Kaya ayun... nung nakakarami na ng inom, naupo sa sidecar ni Ate Rose sa tapat ng tindahan.

Tahimik...
Nakatingin sa malayo..
Habang ang sigarilyo'y nauubos na lamang ng kusa sa kanyang mga daliri...

Nang biglang parang meron siyang nakita sa may kalayuan. Mabilis na tumayo sa kanyang kinauupuan at tumakbo sa direksyon patungong Kalye Antipolo. Sa pagkakataong ito nagtakbuhan na rin ang buong barkada at sinundan si Libag habol ang isang lalaki.

Pagdating ng tropa sa kanto ng Alkalde at Antipolo, natagpuan nila ang iba pang mga kaibigan sa lugar na yun na humarang at humawak sa isang lalaki na kung iyong susuriin ay takot na takot sa mga siga at tambay na nakapaligid sa kanya.

"Bakit ba Libag? Anong ginawa nitong mamang ito?", tanong ng isa.

"Magnanakaw ba ito", ang sundot ng isa pang ka-tropa na naka-abang ng sumuntok.

Ang lahat ay handa na maki-libreng suntok at tadyak ... naghihintay na lamang ng hudyat mula kay Libag.

"Ano ba talaga kasalanan nito Libag?", ang tanong ng lahat habang nakatingin sa lalaki na ngayon ay namumutla na sa takot.

"SUSPICIOUS LOOKING MGA P'RE!!!!!", sagot ni Libag.

"HUH!!!".... sabay-sabay na sagot ng lahat.

Ang mga tambay... hindi alam ang gagawin.

Maya-maya pa'y binitiwan na lang nila ang lalaki na nagtatakbo papalayo na akala mo'y nakaligtas sa isang malaking panganib.

Bumalik na lang sa tambay ang iba...

Ang iba naman sabay-sabay bumalik sa inuman.. habang pinagbabatukan si Libag!!!

Suspicious looking lang magugulpi pa yung mama!!!

Know What We're Singing...

2009-01-12T16:18:00.000-08:00

Para masaya ang inuman, meron kaming ginagawang laro't kantahan...
Sa pamamagitan ng gitara at malikot na pag-iisip, siguradong inis na inis ang mga kapitbahay sa lakas ng tawanan at kantyawan...

Alam niyo ba yung kantang Banal Na Aso, Santong Kabayo???
Madali lang yung chords 'nun...

Em - C (paulit-ulit lang)

Banal Na Aso, Santong Kabayo - Yano

Ok, eto yung laro...

Papalitan lang ang verse/lyrics ng kantang Banal Na Aso...
Ang tema ay tungkol sa barkada...
Parang Da Who? ang dating...

sample: (remember tono ng Banal Na Aso verse)

Meron akong kilala
Matagal ko ng kaibigan
Pala-sayaw sa kalsada
Lalo na pag nag papacute
Inasar ng mga kaibigan
"Dinaan ka sa hula" sabi ng isa
Hindi na niya kinayanan
Humingi ng Yelo nanikip dibdib niya

(tapos sabay sabay kakanta ang lahat)
BANAL NA ASO!!! SANTONG KABAYO!!!
NATATAWA AKO HIHIHIHI..

(tapos iba naman yung mag iisip at kakanta)

gets niyo??
try niyo.. masaya ito...

try ko...

Meron akong nabasa
Mula sa blog ng isang kaibigan
Isang kwento ng barkada
Nung isang gabi lang ito pala
Tinanong niya sa kanyang kasama
Sa loob ng sasakyan lubhang nagtataka
Kung ang sinigang ba aalat
Pag nilagyan ng patis .. ay sus talaga!

(sabay sabay!!!)
BANAL NA ASO SANTONG KABAYO!!!
NATATAWA AKO HIHIHI...

o kayo naman!!!

Know When To Cry ... After Watu's Skecher

2009-01-10T16:17:00.000-08:00

This is a continuation of my previous blog...

Sa kasawiang palad, dead on-delivery... este.. on-arrival yung dinala naming kapitbahay sa ospital. Ang sabi ni Kagawad hintayin na lang daw niya yung pamilya nung lalaki samantalang nagyaya na ring umuwi si Watu (dahil nahihiya na siya sa mga nurse).

Dumating ang New Year's Eve... tahimik ang iskinita... merong nakaburol...

Lumabas ako ng bahay na medyo hilo sa alak. Naupo sa mga upuan sa labas ng burol nakatingin sa loob ng bahay tanaw ang pamilya at mga kamag-anak na bakas ang lungot sa mga mukha. Natanaw ko rin si Watu kausap ang asawa ng namatay at sa aking pagkakaintindi parang kinukwento niya kung paano namin dinala sa ospital ang kanyang asawa. Hindi ko lang alam kung sinama niya yung kwento tungkol sa skechers...

Maya-maya lang nagpaalam si Watu sa asawa.. nakikiramay.

Paglabas ni Watu... sinalubong ko siya sa pinto... nakipagkamay... at nagtungo ako sa loob ng burol...

Tiningnan ko ang nakaratay sa harap... umiling ng konti.. at naupo sa tabi ng asawa...

Sinalaysay ko sa asawa ang version ko sa pagkakadala namin sa ospital...

Lashing pa rin ako nun at malakas ang tama ... naiiyak... pinipilit umiyak... pinipilit maging malungkot.. pinipilit na meron akong kaugnayan sa namatay (kahit na bagong lipat lang sila)... yun ang epekto ng mga ininom ko at ang pagkakabitin sa di natuloy na tugtugan....

Pagkatapos ko isalaysay at (pinilit) i-ugnay ang sarili ko sa namatay... lumapit muli ako sa sa nakaratay ... at umiyak ng matindi..

Inawat na lang ako ng ibang kamag-anak...

Kinabukasan nung nahimasmasan na ako... hindi ako makalabas ng bahay... hanggang mailibing yung patay...

Kung uso pa rin ang slumbook... ito siguro ang kwento ko sa Most Embarassing Moment...

Simula nun, tuwing meron kaming pinupuntahang lamayan binabantayan ako ng tropa ... o kaya naman gusto pa nga nila ako pagkakitaan pag walang pambili ng maiinom ... 200 kada-oras ... makikiiyak sa lamayan ng di mo kamag-anak.

Know What To Say During Emergency

2009-01-07T23:33:00.000-08:00

It was 27 of December while I was eating my breakfast...

"P're tulong, yung kapitbahay natin inatake...", nagmamadaling tawag sa akin ni Watu.

Sabay kami pumasok sa bahay at nakita naming nakabulagta na sa sahig ang bagong lipat na kapitbahay. Binuhat... at nagmamadaling dinala sa Tondo General sakay ng multicab ng baranggay.

"Naka-inom ata? Amoy alak kasi..", tanong ni Kagawad. Natigil ng paghinga si Watu... kasi ang totoo siya yung amoy alak.. meron pa nga siyang hang-over sa pagkakasolo sa gin kagabi.

Pagdating sa Tondo General, nagmamadaling tumakbo si Watu sa Emergency Room at humingi ng .....

"SKECHER!!!"..... "SKECHEEEEERRR!!!"

Di alam ng mga nurse kung naghahanap si Watu ng saklolo or sapatos???!!!

Nagtatakang bumalik sa multi-cab si Watu, "Bakit walang kumikilos sa kanila? Gobyerno talaga!".

Baka kasi hindi SKECHERS sapatos nila ???!!!

update: Hanggang ngayon champion pa rin itong kwentong ito tuwing inuman.. =)

Love Letters

2009-01-07T11:11:00.000-08:00

For sure, this generation will miss one of those pampakilig-thing in love and courtship... its the Love Letter. I know, we can send our love notes and thoughts through text messages or emails, but its a different feeling once you received a hand written letter that you know that comes from the heart.

I still remember most of my girl classmates collect different kinds of special papers (or they call it stationeries(?)). And for us boys, simple yet unique papers are better.

Minsan pinakilala kami ng kaibigang gurl sa mga kaklase niya. Eh, gusto rin namin masubukan ang bangis namin... so we turned-ON our pa-cute mode through jokes ... medium level lang naman.

So, ang mga new found friends medyo nagpa cute na rin.... malalaman mo naman kasi sa level ng tawa nila sa mga jokes mo... "Hahaha.. you're so funny (sabay kurot sayo).." - something like that!

Nagkakatawanan... nagkakatinginan... nagkakatitigan... nagkaka-intindihan...

Todas.. kumagat yata sa pa-in. Mukhang nag-eexpect na ng something different level of friendship chuva ang mga gurls... so medyo low level ang cute mode through jokes.

Isang araw, ang ilan sa amin ay nakakarinig ng balita na umiiwas na daw kami sa mga new found friendships ... at meron pa nga isa sa amin nakatanggap ng ganito:

"SUPERBOY, Please make it PAST coz TIME is GOLD!... from SUPERGIRL"

Ano daw? PAST ba kamo? Superboy from Supergirl??? eiwwww....

Before, PANLILIGAW is a Team-Playing Game

2009-01-06T10:24:00.000-08:00

Scene:

Boy speaking to Gurl over the phone; they can see each other by the window because their houses are just in-front of each other.

With Boy are his friends; pretending that they were studying but listening on every word that Boy and Gurl were talking; waiting for the sign when to start their part.

Here's the story:

"Kumain ka na?", tanong ng batang kinakabahan sa isang dalaga na mistulang sawang sawa na sa mga paulit-ulit na tanong.

"Oo nga sabi eh", parang iritableng na sagot ng dalaga.

"Huh.. eh pasensiya na.. ang gulo kasi nila Libag dito.", sambit naman ng nanliligaw na bata. "Meron kasing pinababasa", ang dagdag na tugon ng binata.

Sa pagkakataong ito, akala mo ba'y merong narinig ang buong tropa ... hudyat ng kanilang hinihintay. At nilabas ni Tenga ang aklat.

"Ano ba yung pinababasa niya? Bakit parang ang gulo-gulo nila dyan?", ang tanong naman ng gurl sa kabilang linya.

"Ah eh.... (pause.... hinga ng malalim...) ah ehhh.... (pause ulit).... DO YOU LOVE ME?", ang banggit ng binata.

"HUH? ANONG SABI MO?", kagulat gulat na tanong ng gurlash na para bang ngayon lang naiba yung tema ng pinag-uusapan nila.

"AH eh.... pinabasa lang sa akin yung title ng book... yun yung title ng book ko na napanalunan ko sa drawing contest", ang palusot naman ng lalake.

"Ah.. akala ko (pa naman) tinatanong mo ako", ang pabulong na sagot ng dalaga.

Hindi masyado naintindihan ni binata kung "akala ko pa naman" or "akala ko" lang ang sinabi ng dalaga dahil sa kanyang sobrang kaba at pawis.

Kaya huminga siya ng malalim ... at buong lakas ng loob na sinabi... " Ah... eh... tanong ko na rin yun".

"Yung alin?", ang pa-dedmang reply ni gurla.

"...do you love me?", lakas loob na sinabi ng batang lalaki. (Sabay lapit sa telepono ang buong tropa... naghihintay ng sagot mula sa kabilang linya.

"... ah ... eh... OO", sagot ng dalaga.

"Talaga! Ayos!...", tuwang tuwa sagot ng batang nanliligaw na nuon ay nasa first year high school pa lang (actually june palang nun kaya kasisimula lang ng klase).

At ang buong barkada na rin tuwang tuwa... first time nagka-GF sa barkada!

Maya-maya pa.. nagpaalam na ang dalaga sa kabilang linya, "Teka meron lang akong gagawin... bye".

Pagbaba ng phone... ang tropa... sabay sabay.... "YEEEEESSSS!!!!"

Photographs & Memories

2009-01-05T10:47:00.000-08:00

To help your imagination moving while reading my stories, here are some photos shared by TUKO (a.k.a. Yelo-boy) . . .

Mga p're pasensyahan tayo !!!

Now I am excited for my next vacation. I know for sure that I still have lots of photos and memorable things in my old room... TODAS!!!

Okay, See you next time! Time to sleep muna... zzzzzz....

TRUST 'n My Friend, Watu

2009-01-04T11:41:00.000-08:00

Minsan, nag-uumpukan ang magbabarkada sa kanto ng Kalye Dalaga. Pinag-uusapan ang bagong commercial sa TV.

"P're, mura lang daw yun", ang sabi ng isa.

"Balita ko limang piso lang daw apat na ang laman", ang dagdag naman ng isa.

"Ano bang itsura nun?", ang tanong ng mistulang walang idea kung paano yun ginagamit.

"Di ka pa ba nakakakita nun? Ano ka ba!", payabang na tugon naman ng isa na akala mo naman alam na alam niya paano gamitin.

"Makakabili ba tayo nun?", ang usisa ng nakakabata.

"Teka", tugon ulit ng batang nagyayabang.

Sa pagkakataong iyon, dumaan si Watu na mumurublema sa kanyang tigyawat.

"Pre, yan bang pimples mo problema mo?", tanong ng nagyayabang.

"OO, tsong... bad trip nga eh," sagot ni Watu. "Meron ka bang alam na gamot pang-alis nito?", dagdag pa nito.

"Oo naman pre, punta ka kay Santos sabihin mo pabili ng TRUST", ang advice ng nagyayabang.

Walang anu-ano pa, nagtungo na si Watu sa Santos Pharmacy habang ang buong barkada nagmamasid sa may di kalayuang rotonda.

Pagbalik ni Watu sa mga barkada....

"Mga walang hiya kayo!!! Ano ba ito??? ... sabi ko dun sa nagtitinda pabili ng TRUST tapos tiningnan ako nung ale. Eh, parang nagtataka siya sa akin... tinuro ko yung tigyawat ko sa pisngi!!!.... ayun nagmamadali umalis!... tapos yung tindera... parang natatawa sa akin!!!"

Nagtawanan na lang ang magbabarkada...
Namumutla si Watu sa kahihiyan...

At pinagmamasdan naman ng lahat ang itsura ng condom. Ah eto pa la yun.... salamat Watu!

Happy New Year, Happy New Look

2009-01-02T02:30:00.000-08:00

Happy New Year to All...

Promise! a lot of exciting stories this year...

Most of our ka-tropa sa Kalye Dalaga had read this weblog and they are starting to recall all their stories, memories, photos, and other nostalgic chuva to add into our collection .... Im so excited!!!!

Plus, I am working on a new template. I hope I can finish it before the end of this week. Here's the general look and feel...

Thanks Kuya Eric for this drawing...

See you around!!!

Dinaan Sa Hula

2008-12-29T11:46:00.000-08:00

Maraming pinoy ang naniniwala sa HULA!

Hindi lang ito pang-probinsiya ngunit maging sa progresibong lungsod tulad ng Maynila. Sa katunayan nga sa labas ng simbahan ng Quiapo na nasa puso ng lungsod ng Maynila matatagpuan ang sari-saring paraan ng panghuhula. Merong gumagamit ng tarot cards, meron namang ordinaryong baraha lang. Merong gumagamit ng tubig (paggumalaw yung tubig me-bad spirit), at meron namang gumagamit ng chess board (oo! mahuhulaan mo kung sino matatalo dito!). Mas mabisa daw ang hula kung pupunta ka sa araw ng (hindi ko na matandaan). Eh, sasabayan mo pa raw ng nobena! Kaya daw sila nakapwesto sa labas ng simbahan. Ayos di ba?

Maraming topic ang pwedeng itanong sa manghuhula. Nandyan na yung madalas na tanong sa pag-ibig ("Mahal na ba niya ako?"), o tanong ng isang nagdududa ("Sabihin mo nga sa akin kung meron ng ibang mahal si Maximo ko???").

Pero etong kaibigan kong ito, merong ibang experience sa panghuhula.

Naaalala niyo yung friend ko yung humihingi ng yelo? (See my previous post Ice...Good for the Heart. Kwento niya ulit ito!

Isang gabi, habang kami naglalaro ng baraha, lumapit itong kaibigan naming gurl. Siya yung lihim na pag-ibig ni Yelo-boy.

"Marunong ako manghula", wika nitong gurl.

"Talaga???", tanong naman namin.

"Oo, gusto niyo hulaan ko kayo?", ang pa-bidang banat ni gurlalu.

"Sige, ako una!", ang excited na sagot naman ni Yelo-boy. Ang totoo nito, nais lang ni Yelo-boy makaniig ang lihim niyang iniibig na dalaga.

Binalasa... kinat... balasa ulit... hinipan!

"Ah... in-love ka!", ang pasigaw na sambit ng dalaga pagkatapos tingnan ang mga alas at hari. Bigla namang namutla itong si binata!

"Nakakahalata na kaya siya?", ang tanong niya sa kanyang isipan (oo noh narinig ko!).

"at hindi mo pinapaalam sa kanya na mahal mo siya..." ang dugtong na wika ni gurlash pagkalabas ni queen of diamond.

"Todas alam na ata!!!", bulong ulit ni binata.

"PERO!...", pasigaw na banggit ni dalaga. "Friends lang turing niya sa'yo!", dagdag pa ni gurl.

Ayun... di pa nga nakakapagtapat ng pag-ibig... basted na! Dinaan sa hula eh.

Akala ko nga hihingi ng yelo ulit etong tropa kong ito!

How To Make Fun With Your GI Joe Action Figures

2008-12-29T02:16:00.001-08:00

Can you still remember these amazing GI Joe Action Figures???

I don't have the luxury to have this kind of toy. Thundercats kasi ang collection ng mga kuya ko. Syempre bunso kaya kung ano yung laruan nila, ganun na lang din ang laruan ko. But since I had some generous friends, yung mga napagsasawaan nila binibigay na lang nila sa akin, if not na-uto ko lang sila.

If you are familiar with this toy, you might probably remember how you can move the elbows, knees, and head of this action figure. And the rubber connecting the hips and body. Sometimes we twist it like winding a key of a walking doll. Tapos bibitawan mo... tingnan mo paikot ikot yung katawan niya. Pero wag masyadong ipihit kasi baka maputol yung goma! And be careful also yung part na tinatawag naming brief (between the legs), kasi madaling maputol.

We usually trade its accessories... backpacks, ammunitions, pet dogs (yung iba kasi merong alagang aso), and others. Sa ganung edad pa lang, we were already exposed with business trading with one rule to follow: KUNG SINO MAS MAGALING MANG-UTO PANALO! I'll give you some samples:

one .45 pistol = helicopter ni Airborne
one backpack ni Alpine = Blowtorch (with complete accessories)

di ba parehas?

As option, hindi lang GI Joe to GI Joe lang ang palitan! Kung mas magaling ka talaga sa trade mas maraming pwedeng mapapalit:

Sample:
Bazooka (with complete accessories) = Two He-Man action figure

Just make sure before you make a trade that you tighten all the screws of your action figure. Para magmukhang bago pa!

There were many ways how we played this toy kung bored na kayo sa simpleng laro lang na ikaw ang laging bida:
1. Camp to camp defense (with sand fortress) - during those times, maraming nagpapaayos ng bahay sa amin. From wood to bricks. So, maraming buhangin during construction. Sa tambakan ng buhangin kami gumagawa ng mga kampo ng GI Joe. Kawawa ka nga pag napag tripan ilibing ang GI Joe mo at hindi mo na makita. Sa ganitong pagkakataon nadadagdagan ang laruan mo.

2. Blow Up Your GI Joe - para makatotohanan ang action, pinapasabugan namin ng triangulo ang mga GI Joe namin. Tumatalsik talaga yung laruan mo na parang totoong nasabugan. Minsan paliliparin yung eroplano tapos sasabog sa ere... parang totoo talaga! Pati yung laruan mo sabog na rin. Just make sure eto yung least sa favorite mo (or yung laruan ng kaibigan mo na lang at wag yung sayo).

3. Jazz-up Your GI Joe - minsan pinagpapalit namin ng mga damit. Madali lang naman gawin. Basta meron kang screw driver maluluwagan mo yung mga turnilyo tapos ipagpalimot mo na yung mga katawan ng GI Joe.

4. Alternative Jazz-Up Your GI Joe - eto hindi ko alam kung mag-eenjoy kayo. Si Libag at ang kanyang pinsan na si Japot lang ang alam kung gumawa nito... please dont read kung hindi kaya ng sikmura niyo... gumawa kasi sila ng damit ng GI Joe mula sa balat ng daga... YES! rat! yung itim ha! Binalatan nila yung daga at sinuot sa laruan. Ang cute nga ni Destro meron pang hood.

Yun lang muna. Marami pa akong idadagdag na mga laruan namin nuon. Next time ulit!

Multiply site - pwede pala!

2008-12-24T23:53:00.000-08:00

Subukan ko lang kung makikita rin ito sa multiply site ko.
Pwede daw kasi cross-chuva... nakalimutan ko yung tawag... basta!!!
Pag nag post ito sa multiply ko ibig sabihin pwede!

Tingnan niyo na lang Mga Kwento ni Vermites.

Maligayang Pasko

2008-12-24T04:09:00.000-08:00

Masaya na naman ang Pasko niyo!!!! Syempre dito rin.

Kahit nasaan ka naman ata masaya ang pasko... basta masaya ka. Pero kung malungkot ka, eh hindi. Lakas pala ng tama mo eh!

Anyway, bumabalik ang mga alaala ko ng kabataan tuwing ganitong pasko. Karoling, simbang gabi, lugaw na merong laman, ibat ibang kakanin, ibat ibang putahe, ibat ibang pa-cute, pormahan, diskarte!, tugtugan, at marami pang iba.

Sa LAHAT ng mag-iinuman dyan sa iskinita paalala lang: Iligpit ang pinag-inuman at magbayad ng utang ... luge na ang tindahan ni Ate Rose. HAPPY THOUGHTS lagi at walang away!

MERRY CHRISTMAS po!!!!

A Tribute To Kuya Boy Labo

2008-12-20T12:15:00.001-08:00

The leader of the band is tired
And his eyes are growing old
But his blood runs through my instrument
And his song is in my soul

This post is dedicated to Kuya Boy Nuqui. Please dont get me wrong.... di pa po sya patay!

Sa pagkakataong ito, nais naming magbigay pugay sa taong naging inspirasyon namin sa pagmamahal sa musika.

Si KUYA BOY NUQUI aka Boy Labo ay kilala sa Gagalangin, Tundo bilang magaling, mahusay, mabangis, malufet ngunit masungit na instruktor ng musika.

Sa aking pagkaka-alam, meron siyang banda dati.. original buhay musikero! Kung saan-saan na siya nakarating dahil sa kanyang hilig sa tugtugan. At hindi lang yun, nakilala rin siya sa pagtuturo ng choir sa parokya ng St. Joseph Gagalangin.

Bago ko pa siya makilala, naririnig ko na ang kanyang pangalan. Merong halong takot sa tuwing nababanggit ang kanyang pangalan sa organisasyong aking tinutugtugan.

"Ayusin niyo tugtog niyo! Pagdating ni Kuya Boy todas kayo!", babala ng isang brod.

"Naku, namamahiya kaya yun! Kung ako nga napa-iyak nun minsan sa praktis", dagdag naman ng isa.

Siguro masasabi ko na dahil sa kanyang pagiging istrikto kaya siya nababansagang namamahiya ng tao. Siguro... style niya lang yun.

Simula ng makilala ko si Kuya Boy, naging iba na ang pagkakilala ko sa kanya. Dugong musikero talaga! LAKAS DIN NG TAMA!

Welcome Kuya Boy Labo dito sa istorya ng buhay namin. Mahal ka namin!

Operation Doorbell

2008-12-17T22:10:00.001-08:00

Sa kalye Dalaga, halos lahat ng bahay dun merong doorbell. Sari't saring tunog ang maririnig mo. Merong "DING-DONG", "KRING-KRING", "TING-TING", "PING-PING", at ibat'ibang inuulit na tunog. Meron din namang mga kakaibang tunog tulad ng "OONGGGG", "RIIIIIIIINNGGGG!!!!!!", at marami pang ibang napakasakit sa tenga na akala mo merong sunog!

Isa sa mga nakakatuwang trip (at nakaka-irita naman sa iba) namin ay ang Operation Doorbell!

Simula sa kalye Cavite hanggang Antipolo, lahat ng doorbell na madadaanan namin ay pipindutin namin...

DING-DONG!!! (takbo)
KRING-KRING!!! (takbo)
TING-TING!!! (takbo... minsan merong nadadapa!)
PING-PING!!! (takbo ulit)
OONGGGG!!! (takbo pa rin)
RIIIIIIIINNGGGG!!! (takbo ng takbo bilis)

At dun sa huling bahay, merong kakaibang doorbell... actually hindi siya doorbell.... maingay na tahol ng aso! Walang pipindutin kaya kinakalabog na lang namin ang mataas na gate nila.

"DUG! DUG! DUG!", ang kalampag namin sa pulang gate.

"AWW! AWW! AWWW! RRRRRR!!!!! AWW! AWWW! AWW!!!" sigaw ng malaking aso.

Takbuhan kami.. hanggang sa kanto ng Antipolo.

Matatanaw namin na lang na ang lahat ng kapitbahay ay nasa labas...
merong akala meron silang bisita,
meron namang naiinis at napag-tripan na naman sila...

Sa ganitong pagkakataon, nagkikita-kita ang magkakapitbahay... nagkakaisa... na iinis...
BWISET!

P.S.
Plinano na rin namin minsan lasunin yung aso kaso di tumalab...
hehehehehehe...

Mga Amazona

2008-12-16T04:34:00.000-08:00

Birthday noon ni Libag.

Maraming bisita,
maraming pulutan,
maraming inumin.

Merong mga bagong kakilala at meron din namang dun lang din nakilala. Sa katunayan, meron nga mga ronda-pwersang bisita. Yung mga tipong "you're my honey only in this inuman ha!" babes. Di ko na babangitin kung kanino sila nakakandong magdamag. Basta merong ganun. Magaganda ba kamo? Sabi nga ni Daddy, bihisan lang ang poste ng pangbabae papatusin na raw ng barkada pag lasing. Eh, lasing... what to do?

So yun nga ulit! Talagang dinadayo kapag birthday ni Libag.

Madaling araw na nung umuwi yung ibang bisita. Nagprisinta na lang yung iba maghatid sa sakayan kasi di alam nung mga bisita kung saan mas madaling sumakay sa ganung oras.

Habang tuloy ang kantahan, kwentuhan... biglang dumating ang mga kaninang nagpaalam na mga bisita at mga naghatid na akala mo'y merong humahabol.

"Mga tsong napag-tripan kami", sabi nga isa.

"Si Tenga pinuntarya!", dagdag pa ng isa.

Nagmamadaling nagtayuan ang lahat ng bisita at lumusob nagbabakasakaling nandun pa yung mga nag-trip sa tropa.

Naging bad trip na ang mga sumunod na eksena... yun yung pinaka bad trip na birthday celebration ni LIBAG! Pero alam nyo tuwing naalala namin yun at napag kukwentuhan ... meron pa ring eksena na napapatawa kami.

Naaalala niyo yung mga ronda-pwersa na naka-kandong kina _________ ?
Nung nagkalusuban at nagkaduruan na with the enemies... etong mga ronda-pwersang ito ang nasa frontline...

Naka tapak!
Merong mga hawak hawak na malalaking bato!
At matunog na matunog magmura ng ganito.... !@^%!$@#^%$#@*^!@*&$!!!!!!!!

Sa buong eksena ata ng away... sila yung inaawat namin...
Mga amazona talaga! Wa' poise!

Bale yun na yung last namin sila nakita... matotodas pala kami sa tapang ng mga yun!

When Fun Hits Its Limit

2008-12-14T20:25:00.000-08:00

Sa sobrang saya ng barkada marami kami lalong nakikilala. Kapag ang isang bisita natuwa sa nakaraang inuman, sigurado magsasama pa ng iba pang kakilala niya.

Kapag maraming barkada, tumataas din ang requirements:

A. Mas malaki ang kailangan na lamesa

Iba kasi pag nasa isang lamesa lang kayo. Organized tingnan at centralized ang usapan. Pag merong mga bagong kaibigan lalo mo nakikilala pagmagkakaharap kayo. Ang tendency kasi pag walang malaking lamesa, ang mga bago ma-Out-of-Place or kung marami sila, sila sila na lang mag uusap.. kami naman ang OP!

B. Mas maraming inumin ang kailangan

Syempre kapag maraming iinom mas maraming inumin ang kailangan. Minsan nga sa sobrang dami ng tumatagay, dalawa hanggang tatlong baso na ang pinaiikot. Sa ganitong sitwasyon, yung isang baso counter-clockwise na ang ikot. Swerte mo kapag yung dalawang baso nagtapat sa'yo. Dalawa rin ang tagay mo!

Teka... nagiging tips na itong blog na ito on how to organize a big inuman! Next time na lang yun. Balik tayo sa subject.

Yun nga!

Mahirap talaga i-organize ang inuman lalo na kung merong mga bagong salta ... or dayo ... or tourist ...or visitor ... basta merong bago! Mapapansin mo kasi iba yung trip niya kapag nalalasing. Merong magulo, merong hanap away, merong iyakin, merong mababaw ang kaligayahan, meron naman hanap ka-addikan.... bad trip nga eh... ang sasama ng trip! Kami kasi happy thoughts lang lagi...

"Hoy! Madaling araw na magpatulog naman kayo!" sabi ng kabitbahay na galit na galit dahil sa di makatulog sa ingay ng mga nag-iinuman.

"Mga brod... mag na masyadong maingay", nahihiyang banggit ng may-bahay sa kanyang mga bisita.

"Ok bro no problem. Pakiusap mga tsong... konting hina na lang ng gitara", sabi naman ng isa.

TAAAAAK! --- ang tunog ng sinar-gong bilyaran.... patuloy na paglalaro ng mga dayong bisita.

"HOY! ANO BA? DI BA KAYO TITIGIL??? MAGPATULOG NAMAN KAYO!!!!" ang galit na sigaw ulit ng kapitbahay.

"HOY! IKAW ANG MATULOG... KUNG AYAW NAMIN MATULOG WAG MO KAMING PIPILITIN!!!! IKAW NGA ITONG WALANG GINAGAWA PATUTULUGIN MO KAMI!!!!", sagot naman ng naglalarong lasing na dayong bisita.

Nagtawanan ang mga lasing...
Natulala ang kaibigan naming may-bahay...
Natahimik kami sumandali...
Merong sumaway...
Maya - maya pa'y...
Eto na ang baranggay...
TODAS! si Chairman kasama mga tanod...
at kanya kanya na kaming takbuhan....

Kwentong Panty

2008-12-03T00:23:00.000-08:00

Oh teenage years!

Years of excitement and adventures. Every young boy wants to experience almost everything... to eager to become a grown-up man. And when I say experience.. you know what I mean.

Tuwing Mayo 1, ang buong barkada ay merong outing. Nagsimula sa simpleng outing ng isang pamilyang na sinama kaming buong barkada ng kapamilya nila. Nuong una maghapon lang sa beach at nung mga sumunod na taon naging overnight na.

Kahit na magkakalayo na ang mga tirahan namin nagiging reunion itong outing na ito ... naging tradisyon na nga kung tutuusin.

Sa gabi bago ang araw ng outing, napupuyat ang lahat sa kahihintay makumpleto ang buong barkada. Isa isang dumarating mula sa iba't ibang lugar.

"Ayun na si Watu!", ang pasigaw na pagsalubong ng isa.

Sa bawat barkadang dumarating, mahabang kwentuhan at kantiyawan ang katapat. Walang tigil sa kamustahan.

"Hulaan niyo ano itong nasa bag ko", tanong ng bagong dating. Nang walang makahula, nilabas niya ang isang makulay na panty.

"Mga tsong, binyagan na ito!", payabang na pananalita nito habang winawagay-way ang makulay na panty tanda na nakakuha pa siya ng souvenir.

"Osss..... talaga? ... yabang nito..", ang medyong alinlangan na tugon namin. Di makapaniwala ang lahat sapagkat kilalang torpe at sablay sa diskarte ang nagyayabang.

Anyway, hinayaan na namin siya magyabang.

Kinabukasan, natuloy ang outing. Masaya... paminsan minsan nasasali pa rin ang pagyayabang sa kwento ng panty.

Lumipas ang isang taon, Mayo 1 na naman. Ganun ulit.... overnight outing... lasing... lasing... lashing..... lasssshinggggg......

Sa kalasingan.... merong umamin....

"Mga pre.... hindi naman sa akin yung panty na pinakikita ko last year....
Sa Tito ko yun.... siya yung nakaiskor....
Siya yung kumuha ng panty... para souvenir....
tapos... hinarbor ko na lang...."

Natigil ang lahat sa narinig na rebelasyon.... at sabay sabay na nagtawanan...
Makapagyabang lang kailangan pang manghingi ng panty....

Kaya simula nuon, tuwing merong bagong kwento itong kaibigan naming ito... ang tanong namin ay ....

"P''RE BAKA KWENTONG PANTY NA NAMAN YAN!!! "

First Time Rock Star

2008-12-01T04:27:00.000-08:00

by LIBAG
some notes from GUZ

Talagang mahilig kami sa tugtugan kaya lahat ng mabalitaan namin na tugtugan sinasalihan namin. Mapa-fiesta, birthday, or battle of the band sasali kami. Ilang kasal na rin kaya ang nasira ang "sweet-loving atmosphere" dahil sa ingay namin. Pati lamay sa patay nag-guigitara rin kami.

Di naman kami ganun kagaling. Basta gusto lang naming tumugtog at nangangarap na sumikat kaya nga lahat ng tugtugan sali kami.

One time, sumalang kami sa isang battle of the band. FIRST TIME ITO! Talagang ang gagaling ng mga kalaban namin. Palibhasa bagito lahat kami eh kaya parang merong dagang nagtatakbuhan sa dibdib. Naka dalawang kaha yata ako ng yosi nun.

At eto na! Kami na ang sasalang. Wala pa rin akong gagamiting guitara (nanghihiram lang kasi kami). Buti na lang nakakita kami ng kakilala at pinahiram ako ng gitara.

Nag simula na ang unang kanta... at ayos! galing! puro sabet at ingay na nagmumula sa ampli ang ginawa namin. Kung titingnan mo ang mga tao akala mo ba'y nasira ang araw nila.

At sa wakas huling kanta't ingay na. Nag senyasan na kami ng isang gitarista hudyat ng malapit ng matapos ang kanta....

at....
tumigil na kami...
pero meron pa ring tumutugtog....
yung drummer pala namin tuloy pa rin sa pag-da-drums....
"one, two... one, two... one, two....", ang pabulong pa rin na pagbibilang niya...
sa sobrang kaba... hindi niya namalayan na tapos na pala yung tugtog namin...

"pare... tapos na tayo!"

... sabay kamot na lang ng ulo...

... bumaba kami na nakayuko ang ulo't namumutla...

... at sa bahay na lang kami nagkantyawan.... ang saya!

KINDERGARTEN

2008-11-30T00:47:00.000-08:00

by LIBAG
some notes from GUZ

Halos lahat ng barkada merong mga anak na. Pati ako meron na ring kinder na excited pagpasok sa school.

Naaalala ko tuloy nung ako rin ay papasok sa unang araw ko sa school, bago lahat ng aming mga gamit. Bagong uniform, bagong sapatos, at mga bagong libro na amoy galing pa sa imprentahan.

Hay! Bumalik tuloy sa alaala ko ung ginawa namin ng kaibigan ko...

First day pa lang ng klase nun di na kami pinauwi ng teacher namin dahil sa nasira namin yung sukatan ng height na nakadikit sa pader. Pinauuwi ba naman sa 'min at kailangang bayaran daw. Naputol kasi namin yung kamay ng tao dun sa height chart. Eh ganun kalikot ung kaibigan kong yun! Unang araw pa lang iskul bukol na agad kami.

Eto pa isang trip namin nung kinder...

Habang nasa canteen ang mga ibang kaklaseng walang baon kasama ng aming titser, kami namang merong mga baon ang nagtatagayan ng pinaghalo-halong inumin namin. Iniikot namin ng kaibigan ko ang isang baso at ang lahat ng klaseng baon na inumin ay nilalagay namin dito. Ang pinaghalo-halong gatas, chocolate, softdrinks, Zesto-O, juice, at iba't iba pa ang siyang pilit naming pinaiinom sa mga kaklase namin.

Mga ilang araw din nangyari iyon... hanggang isang araw natapos ang lahat dahil...

Naaalala n'yo ba yung nausong makulay na pamburang transparent? Yun yung pagtiningnan mo na
nasa likod niya ay araw or ilaw, umiilaw yung gitnang kulay. Dinurog namin yun at nilagay sa basong pinatatagay namin. Nang di na makayanan ng isa naming kaklase, itatapon na niya sa labas. Syempre, sa kinder hindi basta basta nakakalabas ang estudyante na walang paalam sa titser. Dito na nalaman ng aming titser ang operasyon namin. TODAS NA NAMAN!

Aminado ako na bully ako sa school. Pag nakita mong tumatakbo na kaklase namin siguradong ako na ang kasunod nun at bubugbugin ko na sila. Pero ngayon ako na siguro bubugbugin nila kasi ang lalaki na kasi ng katawan nila samantalang ako'y naiwan payatot pa rin.

images courtesy of: http://www.gailind.com for the height chart http://yalistationery.win.mofcom.gov.cn for the eraser

Hinde-n Desire!!!

2008-11-29T11:54:00.000-08:00

Lashing! Lashing! Lashing! Marami talaga nagyayari paglashing ka na. (hik!)

Minsan isang gabi, merong magkaibigan na nag-iinuman. Di pa naman ganun karami ang naiinom nila pero ewan ko kung anong dumapo sa isip nila at naging ganun na lang ang napag-tripan nila... ang maka-iskor! Alam nyo na ibig kong sabihin nun!

Sa gitna na kanilang inuman, lumabas sila sa kanto at nagbakasakaling makita ang bebot na mapainom lang ay pwede na. At sinuswerte nga naman ang dalawa, nandun nga si bebot!

Wag na nating patagalin ang istorya! So, yun na nga nayaya nila etong bebot sa hapag-inuman. At maya-maya lang ay tinamaan na nga ang tadhana. Pero dahil isa lang ang pwedeng dumiskarte, tinanggap na nung isang kaibigan na magiging tagamasid na lang siya.

Nang sumeniyas na ang maswerteng kaibigan, hudyat na kailangan ng patayin ang ilaw, tumayo naman ang isa para sumunod kahit alam niya na siya ay isang tagamasid na lamang.

Pagpatay ng ilaw, ang kaibigan nating tagamasid ay walang makita sapagkat napakadilim habang dinig na dinig niya ang mga milagrong nangyayari. Dahil na rin sa kanyang lakas tama sa alak at matinding daing ng kanyang damdamin... naisipan niyang makisali.

Dahan-dahan siyang lumapit kung saan nagaganap ang lahat. Kinakapa ang daan at ang pader hanggang marating niya ang lugar. Patuloy siyang kumakapa at nagbabakasakaling makasali at maka-iskor din.... at nakihimas na rin.

Nang bigla na lamang..... "Pare, pare...hinta ko yan!"

Ayus! hita pala ng kaibigan niya ang hinihimas niya!

Happenings In The Dark

2008-11-25T19:59:00.000-08:00

by LIBAG

Year 1980’s...

Uso ang brown-out!

Uso din syempre ang TAGUANG-PONG!!!

Pag nag brown-out labasan na ang lahat at magkikita-kita na sa kanto.

Simulan na ang laro! POMPYANG NA! "Maaleeee...... TAYA!

Ang sarap mag taguang-pong lalo na pag kasama mo ang crash mo mag tago, hehehe!

Pero samin wala ng thrill ang mag taguang pong sa kalsada kaya nakaisip kami ng kakaibang taguangpong.

Sa lugar namin, merong paradahan ng mga truck --- “Evergreen Trucking”. Dun namin naisip mag taguang-pong... walang babaan sa truck. Ang bumaba siya ang TAYA! Kaya mas merong thrill. Kaya pag-uwi mo rin, puno ng grasa ang aming katawan paano ba naman sa sulok ng makina o gulong nagtatago or sa ilalim ng kaha ng truck. Di ko na nga lang alam paano kami nakakapunta dun na hindi bumababa sa truck. Peksman! Di sumasayad ang mga paa namin sa lupa. Ang saya talaga nun lalo na nung nahulog ako sa truck di ko makakalimutan yun kasi ung peklat sa ulo ko nandun pa rin. Putok ulo ko nun eh. Hehehe!

At di pa dun natatapos ang trip namin.

Pag katapos ng taguang-pong, habulang hubo naman. Ang matalo uutusan! Hehehe! Next time ko nalang kwento kung ano inuutos….

Swimming sa Lungsod

2008-11-25T03:00:00.000-08:00

written by LIBAG

Simple lang ang buhay namin nuon. Tulad ng ibang bata na mahilig sa laro.

Naaalala ko pa nung nanghuhuli kami ng isda gamit ang pamalengkeng basket at walis tambo pang bugaw sa mga isda. Kaya naman pag-uwi siguradong sermon sa mga magulang. Ang kaibahan lang eh di kami sa ilog nang huhuli kundi sa kanal sa kabilang iskinita.

Tuwang tuwa kami pag nakakahuli kami ng isdang maraming kulay na kung tawagin ay "rainbow", lalo na kapag naka-tyamba ng gurami at martiniko, marami kasi nito sa kanal dati lalo na pag baha.

Speaking of baha, mas masaya ang lahat pagdumarating na ang tag-ulan. Maliban kasi sa walang pasok inaabangan namin ang pagbaha dahil sabay-sabay kaming maliligo sa ulan at mag su-swimming sa baha.

Pinaka sikat sa 'min ung pag me dumadaang sasakyan... magpapahila kami sa jeep.

"Minsan, nag pahila ako naka inom pako ng tubig baha eh! Yak! Pero ok naman medyo maalat nga lang tapos pag lingon ko sa gilid ko me lumulutang ng dikanais nais… hehehe! You know tae! Wahahaha!"

Lalo pang sumasaya kapag naka kuha kami ng sirang kaha ng refrigerator dahil instant bangka kaagad para sa tropa.

Hay ang sarap balikan at maging bata ulit!.

Ice... Good for the Heart

2008-11-24T12:15:00.000-08:00

I am not really inclined with medical field. All I know is that when you're not feeling well, take "biogesic" and go to sleep. Then hope you'll be better when you wake up. But when it comes to heart problems, ICE will ease the pain.

I learned this from a friend. He sometimes suffer from "I dont know really" heart problem. It's not a kind of heart attack but it looks like a sudden chest pain due to fast beating of the heart. I told you I know nothing with this medical terms.

The first time I witnessed this heart-pain-thing (HPT) of my friend was when we were playing Super Mario with his Nintendo family computer. During our game he asked something from his mom (which I cannot recall) then suddenly he burst in anger ... then later HPT comes. All of us tried to calm him until his auntie put ice on his chest....

as he said (while catching his breath), "!^%@#$!#%^^&!!!!! YYYYEEEEEEHHHHLLLLOOOOWWWW!!!!"

Here's another story:

Bakasyon nuon...

Ang mga estudyanteng taga-probinsiya na nag-aaral sa Maynila ay nagsisimula nang mag-uwian sa kani-kanilang pamilya.

Minsan habang ang lahat ng tropa ay nasa bahay, tanaw namin sa kabilang bahay ang mga kaibigang babae nag-aayos ng kanilang mga gamit para sa kanilang biyahe pauwi ng probinsiya.

"Tol, pauwi na sila... okay ka lang ba?", tanong ng isa naming kaibigan sa isa pang kaibigan na merong lihim na pagtingin sa isa sa mga babaeng ngayon ay nakatakda ng umuwi.

"Wag kang makulit, okay lang ako!", sagot ng isa.

"Sure ka? bakit namumugto ang mga mata mo?", patuloy na pang-aasar ng isa pang kaibigan.

"Tumigil nga kayo!", sagot muli ni kaibigang may HPT na ngayon ay medyo iritado na.

"Chong! eto na lumalabas na sa gate nila", wika pa ng isa pang malakas mang-asar.

"OO nga! hoy okay ka lang ba?", tuloy-tuloy ang pangangantiyaw ng lahat.

Hindi na niya makayanan ang pang-aasar, tumakbo siya sa hagdanan at duon umupo.

Sinundan siya ng lahat para asarin at pag-tripan pa. Nung makita namin siya....

"!^%@#$!#%^^&!!!!! YYYYEEEEEEHHHHLLLLOOOOWWWW!!!!"

Yun na nga, nag-panic na ang lahat nang matagpuan siyang naninigas sa asar...
inabutan siya ng yelo na nasa face towel ...

tumahik ang lahat...

Nung naging ok na ulit siya....
balik ulit sa asaran....
hindi na dahil sa mga babaeng uuwi...
kundi sa...
YYYYYYEEEEEEHHHHHHHLLLLLLLOWWWWW!!!!! (with naninigas acting pa!)

Old House Studio

2008-11-23T05:00:00.000-08:00

Our house is almost half a century old.

Yung room namin ng kuya ko before namin ayusin at gawing tulugan ay dating tambakan. Isang 25watts bulb ang nagbibigay ng ilaw. Maraming tira tirang piraso ng kahoy na nakakalat.

Sa gitna ng mga kalat at agiw sa paligid, minabuti namin dito ilagay ang mga gamit namin sa tugtugan. Isang lumang karaoke at isang set na kinakawalang na pulang fernando drums. Nakahiram din pala kami ng isa pang bass drum na kulay puti mula sa isang kaibigan kaya naman meron kaming "double bass" na nagpalupit sa aming gamit.

Wala kaming pakialam kung gaano kalakas ang tugtugan basta maingay solb na kami. Basta sumunod lang sa oras na binigay ni Daddy para wag makagambala sa mga kapitbahay. Eh, ganun pa rin.. nagrereklamo pa rin sila...

Eto nga pala yung isa sa pilit naming tugtugin.....

WOLVERINE BLUES
By Entombed

Bringing Back the Metal Days

2008-11-22T21:02:00.000-08:00

Eh mahilig din kami sa tugtugan.

I can't recall the year but I know its fiesta.

The rain just stopped and our plans were all messed up. Its all because of this rain that we need to change our plan in setting up a gig on our street. Eh basa na what to do?

Syempre bad trip na...

So after several hours of drinking without any loud music, one of us decided to push through with the plans... SIGE NA! I-SET UP NA NATIN! !$#*&$!*#!!!!

Eh nagpilit... kahit mag-isa't lasing kinuha pa rin niya lahat ng gamit.... those big speakers, amplifiers, drum set, etc.

Habang naghahakot, meron isang kapitbahay na nakakita. Etong kapitbahay na ito ay galit sa maingay... so di pa naayos yung mga gamit nag rereklamo na agad...

'BAD TRIP! PUNTA SIYA SA BUNDOK! DUN WALANG INGAY!'.....
and here's the famous line.... 'DI NIYA TAYO NAIINTINDIHAN.. MUSIKERO TAYO!... DI NIYA TAYO NAIINTINDIHAN!' (sniff!)

One of our favorite piece to cover...

Slave New World
by Sepultura

S & V Chant!

2008-11-22T11:42:00.000-08:00

Most superheroes have their rituals or ceremonies turning from ordinary individuals to extraordinary human being. Like Batman, he always go "to the Bat Cave", or Superman tearing his shirt apart... Scromites and Vermites also have their own style.

Scromites!
Vermites!

Anak ng termites!

Umbawe! Umbawe!
Alak! Alak! Alak!

Imagine this:

everyone is sober...
empty bottles lying around...
at the corner of two intersecting small streets...
around 2 am...
we were singing (or shouting perhaps...)

Scromites!
Vermites!

Anak ng termites!

Umbawe! Umbawe!
Alak! Alak! Alak!

then the neighborhood ...
comes the tanods...
with Chairman!

Todas! Tago na tayo!

I don't know what makes this song so powerful that we are all laughing and crazy. Or maybe too much liquor...

About Scromites and Vermites

2008-11-20T22:13:00.000-08:00

Ang pangalan na Scromites at Vermites ay nagmula sa aking kaibigan. Ito ang madalas niyang binabanggit na mga characters pag kami ay nag-iinuman. Di ko alam kung saan niya nakuha ang mga pangalan na ito pero kung pag-usapan namin si Scromites at Vermites akala mo ay parang mga tunay na katauhan. Siguro marahil kami ay masayahin lang sa aming mga creative thinkings or sobrang lasing lang kami.

Sometime during college we made a 10-minute animation using slide presentation for a school project. It was the time that Scromites and Vermites had their real identity. I played the voice of Vermites.

Kahit ano pa man ang dahilan, si Scromites at Vermites ay tanda ng masayang alaala ng aking kabataan. I believe those very years had made me what I am now.

Adventures of Scromites and Vermites is a collection of what was before... and a continuation of it through writing.